Changeling (2008)

Κάποια στιγμή ίσως θα έπρεπε να γράψω κάτι για το πώς τα χρονικά στάδια και οι μηχανισμοί προώθησης μιας ταινίας που προηγούνται της πρεμιέρας της, μπορούν να την καταστρέψουν άδικα, δημιουργώντας ψευδείς προσδοκίες, ξεσκεπάζοντας τα μυστικά της, κ.α. Στο τελευταίο έγκειται και το τρέηλερ που πλέον έχει γίνει τεχνική Εξασφάλισης Εισιτηρίων παρά προσεγμένη διαφήμιση του "προϊόντος". Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, έτσι και με το Changeling, αν δεις το τρέηλερ, είναι σαν να τα 'χεις δει όλα. Η υπόθεση δεν γίνεται απλώς κατανοητή, αλλά παρουσιάζεται εξ ολοκλήρου, η Jolie εκρηγνύται επαρκώς για να ξέρεις πως ακριβώς θα είναι η ερμηνεία της πριν τη δεις, και με αρκετή σιγουριά μπορείς να φτάσεις να συμπληρώνεις τα κενά μέχρι και το φινάλε.

Αυτό που ήρθε σαν ευχάριστη έκπληξη όμως, ήταν η ίδια η εμπειρία της προβολής και το συναίσθημα που αφήνει το τέλος της. Μπορεί λοιπόν να ήξερα ανακατωτά την Ανταλλαγή πριν καν τη δω, και να μη με ξάφνιασε σε καμία φάση με την πλοκή της, αλλά το πλαίσιο που δημιούργησε η υπόθεση συνεκτικά στην πλήρη έκτασή της, άφησε μια ξεχωριστή δυναμική να ξεδιπλωθεί, που θέλοντας και μη σε παρασύρει. Η Jolie ακολουθεί την πεπατημένη αλλά αυτό δεν σε νοιάζει, γιατί όσες φορές και να τη δεις, είναι σπαρακτική. Η παιδική φρικαλεότητα μοιάζει η εύκολη σοκαριστική επιλογή, αλλά δε σε νοιάζει, γιατί κρύβεται με ασφάλεια πίσω από το "αληθινό" της ιστορίας. Τα παιχνίδια εξουσίας, τα δικαστικά, και η "θεία δίκη" παίζουν επικίνδυνα με τα στερεότυπα αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί δεν θεωρούνται άδικα ως τα σίγουρα crowd pleaser κινηματογραφικά στοιχεία.

Κι εκεί βγάζω το καπέλο στον Eastwood, γιατί παρόλο που δε με συναρπάζει σαν σκηνοθέτης, και παρά το γεγονός ότι οι σημαντικές αντιρρήσεις που είχα σε σκηνές παραλίγο να μου ανατρέψουν τελείως τη θετική άποψη για την ταινία, κράτησε συγκριτικά με τη χρονική της έκταση, χαμηλούς τόνους και άφησε τη δυνατή ιστορία να μιλήσει από μόνη της. Και φυσικά ό,τι ακούς για τη Jolie, (κι ό,τι έχεις ήδη δει στο τρέηλερ) δεν είναι υπερβολή. Η ερμηνεία της υπερκαλύπτει κάθε άλλο πταίσμα, και για να μην γινόμαστε κουραστικοί, δεν θα αναφερθώ πάλι στα βραβεία που θα μαζέψει, αλλά στο γεγονός ότι θα συζητιέται για πολλά χρόνια μέχρι να γίνει αξέχαστα κλασσική, κι αυτό είναι (ίσως) πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση.

ΥΓ 1. Για να υποστηρίξω ακόμα περισσότερο το συναίσθημα αυτό, θα πω ότι αυτό που κάνει την "εύκολα" εξαιρετική ερμηνεία της Jolie να ξεχωρίζει, είναι ότι μέσα από το σπαραγμό της, διατηρεί μια αξιοπρέπεια που σε κάνει πραγματικά να πιστεύεις ότι η υπόθεση αυτή συμβαίνει σε μία μητέρα τη δεκαετία του '20, στη -σε γενικές γραμμές- αχρονολόγητη ταινία. Σίγουρα είχε πολλές αντίστοιχες ερμηνείες για να βοηθηθεί, αλλά κατάφερε να κάνει το χαρακτήρα και τα ξεσπάσματά του εντελώς δικά της!

ΥΓ 2. Στο παρελθόν έχω υπάρξει αυστηρός μαζί της, αλλά αυτή τη φορά νομίζω δικαίως η Amy Ryan κλέβει το μερίδιο της από την παράσταση.

ΥΓ 3. Αντιθέτως ο ρόλος του Malkovich μου άφησε μια αίσθηση αποτυχίας. Η ερμηνεία του με παραπλάνησε για το πραγματικό ρόλο του, που (νομίζω ότι) προοριζόταν ως μια ανιδιοτελής δύναμη βοήθειας και συμπαράστασης στο δράμα της Jolie, αλλά ο ίδιος "το έπαιξε" πολύ σκοτεινά και καχύποπτα. Κι αν αυτό γίνεται επίτηδες για να υποδηλωθεί όντως μια ιδιοτέλεια πίσω από τη στάση του στην πλοκή τότε καταλήγω σε ακόμα χειρότερη ηθογραφική εξέλιξη. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε και ποτέ, σαν ηθοποιός, αλλά του αναγνωρίζω πολύ καλύτερες ερμηνείες από αυτήν.

ΥΓ 4. Τα κοστούμια και το make-up της Jolie εδώ είναι απερίγραπτα όμορφα. Κρίμα που τα εξωπραγματικά όμορφα χαρακτηριστικά της -ίσως- επισκιάζουν την καταπληκτική δουλειά που έγινε στα τμήματα αυτά. Εγώ πάντως το αναγνωρίζω...

-Αυτή η αφίσα μου άρεσε περισσότερο, αυτή έβαλα...

Kung Fu Panda (2008)

Ο Ρατατούης πέρισυ κατάφερε εξ'αρχής να δημιουργήσει τρελό σούσουρο, να σαρώσει στα ταμεία και να φτάσει επιτυχημένος μέχρι τα όσκαρ. Κι αν ένας ποντικός κατάφερε να μας κάνει να τον αγαπήσουμε τόσο, φανταστείτε που θα φτάσει η τρέλα με το αξιαγάπητο πάντα που έρχεται να "τα σπάσει" με τις αδέξιες καρατέκες του στις αίθουσες, μέχρι την αποδοχή του για το απόλυτο animated feature της φετινής χρονιάς.

Με την ιστορία να εμπνέεται από ήρωες που καταλαβαίνουν την αξία και το νόημα της ύπαρξής τους την κατάλληλη στιγμή, και προτροπή να φανερώσουμε όλοι μας τον ήρωα που κρύβεται μέσα μας. Το ζωικό βασίλειο λειτουργεί πολύ καλύτερα με τα απαράμιλλης ομορφιάς ,πλέον, 3D γραφικά, και οι φωνές (Black, Hoffman, Jolie, Chan, Cross) προσδίδουν στους χαρακτήρες μια αίγλη διασιμότητας που περνάει και στην ίδια την πλοκή. Οι νέες τεχνολογίες και ο χώρος της δημιουργίας τέτοιων εικόνων με τρισδιάστατες κινηματικές τέχνικες, επιτρέπει εντυπωσιακή κίνηση και ρυθμό κάμερας, που δύσκολα θα συναντούσαμε σε συμβατική ταινία, και εναλλαγές αργού-γρήγορου, που κάνει το kung fu να μοιάζει η πιο εθιστικά χορευτική πολεμική τέχνη.

Η πλοκή εύκολα διασκεδάζει μικρούς και μεγάλους συγχρόνως, με φιλοσοφήματα-σφήνες να μοιράζονται απλόχερα με τον πιο απλό τρόπο, ώστε να γίνονται κατανοητά από τα παιδικά μυαλά, και τα μεγαλύτερα μιας και οι ενήλικες φαίνεται να έχουμε χειρότερο πρόβλημα με τις σύνθετες ιδέες. Η διάρκεια της άλλωστε είναι τέτοια (90 λεπτά) που δεν επιτρέπει σε κανέναν να την βαρεθεί. Μόνο και μόνο το πλήθος των χαρακτήρων, οι μαυρισμένες αλλά ευρηματικές συγχρόνως χιουμοριστικές ατάκες, τα χρώματα, και η πάντα ενδιαφέρουσα μεταμόρφωση της κατηγορίας "από ασχημόπαπο σε κύκνος - από φαινομενικά καθυστερημένο σε ουσιαστική ιδιοφυία - κλπ", είναι στοιχεία που από μόνα τους σε φτάνουν να αναζητάς "κι άλλο", όταν πριν το καταλάβεις πέφτουν οι τίτλοι τέλους κι εσύ έχεις μείνει με ένα χαμόγελο στο στόμα.

Δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο, άλλωστε τέτοιες ταινίες δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσεις. Καλή σας διασκέδαση.

A Mighty Heart (2007)

Μια χαοτική πόλη, ένας κυκεώνας πολιτισμών, μια ανθρώπινη δίνη, θόρυβος κάθε μορφής, μια σκόνη που εισχωρεί παντού, ένα μόνιμο σύννεφο που εμποδίζει κάθε φως και βυθίζει την ατμόσφαιρα σε μια παλέτα γκρίζων χρωμάτων, και μια ανάσα που δυσκολεύει να βγει όσο γίνεται όλο και πιο αναγκαία, και πνίγει μαζί της την τελευταία ελπίδα για σωτηρία.

Από τα πρώτα κιόλας γρήγορα πλάνα της ταινίας, βυθιζόμαστε σ’ αυτόν τον αποπνικτικό κόσμο, που μοιάζει καταδικασμένος να μετρά συντρίμμια μετά τον πόλεμο που ανακάτεψε το χάος λίγο περισσότερο. Ανάμεσα στις σπασμένες πέτρες, την σκόνη που καταπίνει τον αέρα, τα παλιοσίδερα που σέρνονται στους δρόμους, τα γυμνά πόδια που χάνονται στο χώμα που πατούν, τις φωνές, τις σειρήνες και τις κόρνες που ουρλιάζουν, μια αγωνία προσπαθεί να βρει τρόπο να εκτονωθεί.

Ένας Εβραίος Αμερικανός δημοσιογράφος χάνεται στον κόσμο των προκαταλήψεων και της επιφανειακής φήμης και πέφτει θύμα απαγωγής. Η Γαλλίδα γυναίκα του, επίσης δημοσιογράφος, μένει πίσω να αναζητά στοιχεία μέσα σε χάρτινους κόσμους. Η Ινδή φίλη της που προσπαθεί να κρατήσει ενωμένα τα σπασμένα κομμάτια της ελπίδας που πεθαίνει. Ομάδες αστυνομικών και ειδικών ερευνητών κάθε εθνικότητας, αναζητούν μια βολική λύση στα προβλήματα τους.

Μια ανθρώπινη Βαβέλ έτοιμη να καταρρεύσει που προσπαθεί απεγνωσμένα να σωθεί. Η ελπίδα μοιράζεται στις γλώσσες και ξαφνικά ο ενιαίος πόνος σπάει και μοιράζεται στις ομάδες. Το ενδιαφέρον για την διατήρηση της ζωής ενός ανθρώπου δένεται για άλλους με την διατήρηση μιας φήμης, για άλλους με την αποφυγή της κατακραυγής και μόνο για τους αγνούς, με την σωτηρία της αγάπης και την προστασία της ελπίδας.

Η Angelina Jolie πλαισιώνει μια ταινία που της πάει πολύ και ερμηνεύει ένα είδος που μας είχε λείψει. Μην ξεχνάτε πως η ακαδημία την έχει τιμήσει ήδη μια φορά για την ερμηνεία της στο Girl interrupted, μια από τις προσωπικές μου αγαπημένες, και με τον ρόλο αυτό δεν αποκλείεται να την δούμε άλλη μια φορά ανάμεσα στις 5 υποψήφιες για το χρυσό αγαλματάκι.

Η ταινία άλλωστε είναι φτιαγμένη για να στηρίξει την ερμηνεία αυτή και ορισμένες φορές αναλώνεται στον ρόλο της αυτό, αλλά και το υπόλοιπο καστ στέκεται εξίσου αξιοπρεπώς. Μας δίνεται η ευκαιρία βέβαια, κυρίως στο πρώτο κομμάτι της ταινίας και μέσω της κίνησης της κάμερας και των γρήγορων εναλλαγών της εικόνας, να μπούμε στον κόσμο αυτό, να νιώσουμε την δυσφορία, την αγανάκτηση και την τάση για φυγή, και να έρθουμε κοντά σε αρκετούς χαρακτήρες.

Οι ίδιες τεχνικές δεν αφήνουν τον θεατή να ηρεμίσει και να επαναπαυτεί σε καμία φάση, μεταφέροντας πολύ παραστατικά το μετέωρο συναίσθημα της χαμένης ασφάλειας που κυριαρχεί σε μια εμπόλεμη περιοχή. Εκπληκτική είναι η κορύφωση της ταινίας και ο τρόπος που ο σκηνοθέτης επιλέγει να θάψει για πρώτη φορά τους εκκωφαντικούς θορύβους της πόλης μέσα στην ησυχία και να δώσει προτεραιότητα στις κραυγές της χαμένης ελπίδας, καθώς και μια πολύ τρυφερή ατμόσφαιρα που δημιουργείται στην σκηνή πριν τους τίτλους τέλους.

Σε αρκετές φάσεις θυμίζει την Babel, αλλά ο Michael Winterbottom σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τα καταφέρει όπως ο Iñárritu, παρόλα αυτά η ταινία αξίζει γιατί παραμένει η αληθινή ιστορία του Daniel Pearl και της γυναίκας του Mariane, και καταφέρνει να σοκάρει χωρίς εικόνες φρίκης, να συγκινεί με τα αληθινά εμβόλιμα βίντεο χωρίς πρόσθετες σκηνοθετικές μελούρες, να δίνει νέο τόπο σε σκέψη για γεγονότα που οι περισσότεροι από εμάς ξεχάσαμε πολύ γρήγορα.

ΥΓ. με μία πρόχειρη αναζήτηση στο internet θα ανακαλύψετε πόσο καλή έρευνα έχει γίνει πριν την ταινία ωστε να σεβαστεί κάθε λεπτομέρια της αληθινής ιστορίας, σε βαθμό που προσθέτει ένα επιπλέον βάρος συγκίνησης για κάθε θεατή της τανίας.