Ο τίτλος και η προώθηση της ταινίας μου είχαν δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις για την υπόθεσή της και ομολογώ ότι δεν είχα και πολύ υψηλές προσδοκίες όταν πήγα να τη δω. Για καλή μου τύχη από την πρώτη σκηνή ανατράπηκε η ψυχολογία μου. Αντί των ακλιμάκωτων και σκοτεινών γερμανικών ταινιών, το Die welle ξεχειλίζει από δυναμικότητα και κορυφώσεις.
Εξ' αρχής εισάγει εκκεντρικούς χαρακτήρες, αντιπροσωπευτικούς μιας τυπικής κοινωνίας που επιφανειακά επιτρέπει κάθε ετερόκλητο στοιχείο, την ίδια στιγμή που ουσιαστικά παραμένει ανοιχτή σε αναχρονιστικές περιθωριοποιήσεις. Πατώντας στο εκπαιδευτικό μοτίβο αντιστρέφει τις στερεότυπες κινηματογραφικές προσεγγίσεις, και ξεκινά με έναν ήδη δημοφιλή κι αποδεκτό από τους μαθητές, καθηγητή, να τους παρασύρει σε μια μαθησιακή εμπειρία που παίζει επικίνδυνα με τα όρια της πνευματικής υποδούλωσης.
Στις εξαιρετικά καλορυθμισμένες -χρονικά- σκηνές της, καταφέρνει να διατηρήσει αμείωτη αγωνία, χωρίς να προδώσει το λυτρωτικό τέλος, που αφενός είναι γνωστό βάσει των αληθινών περιστατικών πίσω από την ιστορία, κι αφετέρου μοιάζει ούτως ή άλλως αναμενόμενο. Βέβαια σεναριακά και σκηνοθετικά οι δημιουργοί παίζουν εκ του ασφαλούς, με τις πολυπόθητες εντάσεις και εξάρσεις να παραμένουν καλά εγκλωβισμένες σε πολιτικώς ορθά περιθώρια, και τα μηνύματα που η ίδια ιστορία στοχεύει να περάσει να δίνονται ακάλυπτα σε σκηνές που όλοι κάπου έχουμε ξαναδεί.
Ακόμα κι αυτό όμως, δύσκολα στέκεται μειονέκτημα, μιας και η ταινία στο σύνολό της, παραμένει συγκινητική εξ' αιτίας της πραγματικής της βάσης, κι εξ' αιτίας της βαθύτερης αλήθειας του μασκαρεμένου φασισμού που περνά, και με τρόμο συνειδητοποιεί κανείς ότι θα έβρισκε εφαρμογή σε οποιαδήποτε σύγχρονη κοινωνία (αν δε βρίσκει ήδη). Συν τοις άλλοις, μπορεί τα γεγονότα να είναι αναμενόμενα, αλλά οι τελευταίες σκηνές παρουσιάζονται με μια ωμή θεατρικότητα και καταφέρνουν να σε σηκώσουν από το κάθισμα σου με την ιδιόμορφη εναλλαγή των ρυθμών που κλείνουν λυτρωτικά απρόσμενα ό,τι περίμενες από την αρχή να συμβεί.
ΥΓ. Η φετινή χρονιά για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο αποδεικνύεται σπουδαία!!!
Εξ' αρχής εισάγει εκκεντρικούς χαρακτήρες, αντιπροσωπευτικούς μιας τυπικής κοινωνίας που επιφανειακά επιτρέπει κάθε ετερόκλητο στοιχείο, την ίδια στιγμή που ουσιαστικά παραμένει ανοιχτή σε αναχρονιστικές περιθωριοποιήσεις. Πατώντας στο εκπαιδευτικό μοτίβο αντιστρέφει τις στερεότυπες κινηματογραφικές προσεγγίσεις, και ξεκινά με έναν ήδη δημοφιλή κι αποδεκτό από τους μαθητές, καθηγητή, να τους παρασύρει σε μια μαθησιακή εμπειρία που παίζει επικίνδυνα με τα όρια της πνευματικής υποδούλωσης.
Στις εξαιρετικά καλορυθμισμένες -χρονικά- σκηνές της, καταφέρνει να διατηρήσει αμείωτη αγωνία, χωρίς να προδώσει το λυτρωτικό τέλος, που αφενός είναι γνωστό βάσει των αληθινών περιστατικών πίσω από την ιστορία, κι αφετέρου μοιάζει ούτως ή άλλως αναμενόμενο. Βέβαια σεναριακά και σκηνοθετικά οι δημιουργοί παίζουν εκ του ασφαλούς, με τις πολυπόθητες εντάσεις και εξάρσεις να παραμένουν καλά εγκλωβισμένες σε πολιτικώς ορθά περιθώρια, και τα μηνύματα που η ίδια ιστορία στοχεύει να περάσει να δίνονται ακάλυπτα σε σκηνές που όλοι κάπου έχουμε ξαναδεί.
Ακόμα κι αυτό όμως, δύσκολα στέκεται μειονέκτημα, μιας και η ταινία στο σύνολό της, παραμένει συγκινητική εξ' αιτίας της πραγματικής της βάσης, κι εξ' αιτίας της βαθύτερης αλήθειας του μασκαρεμένου φασισμού που περνά, και με τρόμο συνειδητοποιεί κανείς ότι θα έβρισκε εφαρμογή σε οποιαδήποτε σύγχρονη κοινωνία (αν δε βρίσκει ήδη). Συν τοις άλλοις, μπορεί τα γεγονότα να είναι αναμενόμενα, αλλά οι τελευταίες σκηνές παρουσιάζονται με μια ωμή θεατρικότητα και καταφέρνουν να σε σηκώσουν από το κάθισμα σου με την ιδιόμορφη εναλλαγή των ρυθμών που κλείνουν λυτρωτικά απρόσμενα ό,τι περίμενες από την αρχή να συμβεί.
ΥΓ. Η φετινή χρονιά για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο αποδεικνύεται σπουδαία!!!
