The Illusionist (2006)

Δυστυχώς για τον μάγο Eisenheim η κυκλοφορία της ταινίας αυτής συνέπεσε με την κυκλοφορία του prestige. Αναγκαστικά οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες, μιας και οι δυο διαπραγματεύονται θέματα επικίνδυνα κοντά το ένα με το άλλο, ενώ συγχρόνως χρησιμοποιούν τα ιδία τρικ στις υποθέσεις τους.

Ακόμα και στην κριτική μου δεν μπορώ να αποφύγω την σύγκριση, μιας και είχα ήδη δει το Prestige πριν τον μάγο, και πέρασα όλη την ταινία να παρατηρώ τις ομοιότητες και τις διαφορές των δυο. Στην μάχη αυτή, χαμένος βγήκε ο Eisenheim κυρίως λογω της σκηνοθετικής υπεροχής του prestige. Και οι ερμηνείες όμως υστερούσαν σημαντικά. Ο Edward Norton, παρ’ ότι εθιστικός, φαίνεται λίγος για τον ρόλο του, σε αντίθεση με τους πολύ δυνατούς αντίπαλους μάγους του Prestige που ερμήνευσαν εκπληκτικά ο Christian Bale και ο Hugh Jackman που μετά τους x-men μόνο ευχάριστα μας εκπλήσσει με τις κινηματογραφικές επιλογές του. Φυσικά η Jessica Biel δεν μπορεί να φτάσει την Scarlett Johansson, αν και ο ρόλος της απομακρύνεται πολύ από αυτόν της τελευταίας, και μας αναγκάζει να της δείξουμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, και να περιμένουμε με αγωνιά τα επόμενα της βήματα. Σίγουρα έχει προχωρήσει πολύ από τις μέρες της «στον 7^ο ουρανό».

Ο έπαινος όμως πηγαίνει στον Rufus Sewell που με την ερμηνεία του σαν τον εστεμμένο πρίγκιπα, πλαισιώνει εκπληκτικά το καστ των πρωταγωνιστών και σε αρκετές στιγμές τους καπελώνει με τις ερμηνευτικές του ικανότητες.

Όσον αφόρα την υπόθεση και πάλι το illusionist βρίσκεται σε ατυχή θέση για οποίον έχει δει το prestige. Τα κόλπα που χρησιμοποιεί για να καταπλήξει το κοινό, βρίσκουν απέναντι τους τις αμφιβολίες μας, και δεν καταφέρνουν να μας θαμπώσουν, όπως περίμεναν, μιας και το prestige μας έχει βάλει σε σοβαρές υποψίες και πλέον αμφισβητούμε πιο εύκολα γεγονότα που μοιάζουν αληθινά, αλλά συγχρόνως δεν στέκουν.

Στον δημιουργικό τομέα όμως, παραδέχομαι την φωτογραφία και την πλούσια μουσική το Phillip Glass, που δένει εξαίσια με το κλίμα και τις καταστάσεις της ταινίας. Και φυσικά την μεγαλύτερη ατραξιόν της ταινίας που είναι τα μαγικά κόλπα, που ίσως είναι ο μόνος τομέας που η ταινία υπερέχει οποιασδήποτε άλλης του είδους. Είναι αναμφισβήτητα κόλπα που θαμπώνουν τον θεατή που τα παρακολουθεί στην παράσταση αλλά μαγεύουν συγχρόνως κι εμάς που τα βλέπουμε απ’ έξω, με την καλαισθησία τους και την μαγικότητα που αποπνέουν.

Πραγματικά λυπάμαι που αυτές οι δυο ταινίες συνέπεσαν, γιατί κι ο μάγος Eisenheim παραμένει μια πολύ καλή ταινία, και ειδικά για όσους δεν έχουν δει το prestige ίσως καταφέρει να τους μαγέψει πολύ περισσότερο και να κερδίσει επάξια μια θέση στις αγαπημένες τους. Έχοντας δει και τις δυο όμως, μπορώ να καταλάβω την 87^η θέση του Prestige στο τοπ 250 του imdb.com σε σχέση με τον παραγκωνισμό του μάγου.