Metamorphosis (1987) + The Metamorphosis of Mr. Samsa (1977)

Όχι τόσο ταινία, όσο τηλεοπτική εκδοχή της ομότιτλης θεατρικής παράστασης, το Metamorphosis αντλεί έμπνευση από τη διάσημη ιστορία του Kafka (έχεις καταλάβει την εμμονή μου πλέον), και προσπαθεί μινιμαλιστικά να σχηματίσει την χαρακτηριστική ατμόσφαιρα και τους σκοτεινά πολυδιάστατους χαρακτήρες που εκτόξευσαν το συγγραφέα στη λίστα με τους σημαντικότερους του 20ου αιώνα. Κι εν μέρει τα καταφέρνει...

Η λιτότητα του σκηνικού σε συνδυασμό με την κυριαρχία της μουντής κι εγκλωβιστικής ατμόσφαιρας που συνθέτουν τα φίλτρα κι οι φακοί, αποτελούν τη σημαντικότερη βάση και αναφορά στο έργο του Kafka. Συγχρόνως επιτρέπουν στους ηθοποιούς να κινηθούν με την κατάλληλη άνεση στις άκρως χορογραφημένες ερμηνείες τους, αφήνοντας στη φαντασία του θεατή τις δύσκολες οπτικές μεταφορές που περιγράφονται τόσο γραφικά στο βιβλίο. Βέβαια η αντίστοιχη αφαιρετικότητα που θεωρήθηκε τόσο ευφάνταστη και καινοτόμος στο Dogville του Trier, εδώ μοιάζει περισσότερο θεατρική αναγκαιότητα.

Το μειονέκτημα αυτό όμως, θα έρθει να αντισταθμίσει η άκρως ενδιαφέρουσα σωματική -τουλάχιστον- ερμηνεία του Tim Roth, που αν και χωροταξικά περιορισμένη, παραμένει ανατριχιαστικά πιστή στην ποταπή φύση του ζωυφίου με την οποία είναι καταδικασμένος να ταυτιστεί ο ήρωας (ρίξε μια ματιά στην υπόθεση εδώ και θα καταλάβεις).Εξ' αιτίας του νεαρού της ηλικίας του Roth (τότε) μάλιστα, θα του συγχωρήσω τις λίγες υπερβολές στις οποίες κατέληξε, που θεωρώ ότι στο σημερινό χρονικό πλαίσιο κινδυνεύουν να θεωρηθούν αστείες, αλλά εν τέλει ο ρόλος του είναι ο πιο κοντινός συναισθηματικά, στον αντίστοιχο του βιβλίου. Αντίθετα οι υπόλοιποι ρόλοι μοιάζουν να ξεφεύγουν ορισμένες φορές, και πάλι διατηρώντας όμως μια πιστότητα στο αυθεντικό έργο, που κατά τα άλλα διασκευάζεται άψογα στο θεατρικό σενάριο. -Στην ενότητα αυτή απλώς θα αναφέρω ότι η φωνητική επεξεργασία του Roth ίσως χτυπά ως το πιο αποσυντονιστικό στοιχείο, αλλά δεν θα την κατακρίνω μιας και σε συγκεκριμένες σκηνές ήταν ο λόγος που κατέληξαν τόσο ανατριχιαστικές οι συναισθηματικές εξάρσεις του χαρακτήρα-

Σε γενικές γραμμές δεν θα το συνιστούσα σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει την ιστορία του Kafka, με την άποψη ότι το κείμενό του έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει, αλλά αν το έχεις ήδη διαβάσει, το παρόν θεατρικό δεν θα σε απογοητεύσει στους βασικούς του άξονες. Μακάρι να βλέπαμε και στην ελληνική τηλεόραση αντίστοιχες θεατρικές διασκευές.

---------------------------

Για bonus σου έχω το εκπληκτικό animation μικρού μήκους της Caroline Leaf που βασίστηκε στην ίδια ιστορία του Kafka. Αν και τα περιστατικά που εξιστορεί φτάνουν μέχρι το πρώτο μισό της ιστορίας, η ατμόσφαιρα, τα πρόσωπα και τα συμπεράσματα του βιβλίου παραμένουν αναλλοίωτα. Λευκά περιγράμματα οριοθετούν -κι απελευθερώνουν συγχρόνως- τους μαυρισμένους συμβολικά χαρακτήρες, και κινητικές μεταμορφώσεις γλιστρούν στο χώρο για να συλλάβουν με επιτυχία το στοιχείο της έκπληξης και του μυστηριακού ενθουσιασμού που χαρακτήρισε το μεγάλο συγγραφέα. Στέκεται άξια ως μία από τις αρτιότερες διασκευές που έχω πετύχει, ασχέτως είδους, κι αν αναλογιστείς ότι είναι φτιαγμένη το 1977, παραμένει ακόμα και σήμερα πολύ μπροστά της εποχής του.

The Incredible Hulk (2008)

Να που μερικά τρέηλερ μπορούν να καταστρέψουν κάθε αντικειμενική εντύπωση για την πραγματική ταινία. Ομολογώ ότι τα τρέηλερ του νέου Hulk με οδηγούσαν στο πρώιμο συμπέρασμα ότι ο Ang Lee, δεν έχει τίποτα να φοβάται για την δική του εξαιρετικά υποτιμημένη αλλά άκρως επιτυχημένη (κατά την άποψη μου) εκδοχή.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά του Incredible Hulk άλλαξα άρδην εντυπώσεις και αφέθηκα στον καινούργιο κόσμο που δημιούργησε ο Louis Leterrier για το πράσινο τέρας του, που αυτή τη φορά εμφανίζεται ήδη τροφοδοτημένο με τον Παλμό-Γάμμα, και με πολύ έξυπνο τρόπο και καταιγιστικό μοντάζ, αφήνει με την εισαγωγή του πίσω τα γεγονότα της εκδοχής του Lee του 2003. Η διάρκεια της ταινίας, φαντάζει ιδανικά αρκετή για να ξεδιπλώσει μια ολοκληρωμένη σεναριακά υπόθεση (για τα δεδομένα των αντίστοιχων ταινιών πάντα), και οι ήρωες εντάσσονται σταδιακά αφήνοντας στην οθόνη το χαρακτηριστικό τους βάθος ώστε να είναι έτοιμο το κοινό να αντιδράσει με τον κατάλληλο συναισθηματικό τρόπο, όταν θα του ζητηθεί στο δεύτερο μισό της ταινίας.

Το casting βέβαια φανερώνει μια ανασφάλεια αναγκαίας επιτυχίας, αλλά παρόλα αυτά οι ερμηνείες αποδεικνύονται ιδανικές για τους αντίστοιχους ρόλους, με την τετράδα των ετερώνυμων δυνάμεων Norton-Tyler-Hurt-Roth, να δημιουργούν ένα ιδανικό τετράγωνο, στο οποίο εξισσοροπούνται οι συναισθηματισμοί με τις εντάσεις, την ίδια στιγμή που οι αντιπαραθέσεις και τα alter ego ωθούνται στα άκρα, στηρίζοντας τους ηθογραφικούς άξονες που υπάρχουν από την γέννηση του κόμικ. O Norton μερικές φορές βέβαια όταν εμφανίζεται ως Bruce Banner φαντάζει σωματικά πολύ "λίγος" για να κρύβει τέτοιο θηρίο μέσα του, σε αντίθεση με τον Eric Bana που αποτελούσε ιδανικότερη επιλογή από αυτή την άποψη, αλλά το υποκριτικό του ταλέντο είναι αρκετό να υπερκαλύψει την διαφορά, και να δημιουργήσει μάλιστα μια ιδανική αντίφαση ανάμεσα στον άνθρωπο και στο τέρας, που μας αναγκάζει να τον συμπαθήσουμε και να τον λυπηθούμε (χωρίς να μεταβαίνουμε σε αισθήματα οίκτου) πολύ πιο εύκολα, την ίδια στιγμή.



Το μόνο η ταινία δεν κατάφερε να μου ακυρώσει, είναι η εμφάνιση του Hulk (αλλά και του μεταλλαγμένου αντιπάλου του) που έχει γίνει εξ'ολοκλήρου με CGI, κάτι με το οποίο είχα αντίρρηση από το πρώτο teaser που βγήκε πέρυσι. Αναμφίβολα προτιμώ το ρεαλιστικότερο δημιούργημα της προηγούμενης ταινίας. Το καλό είναι ότι η κάθε εμφάνιση δένει με την γενικότερη ατμόσφαιρα της κάθε ταινίας αντίστοιχα, και στην περίπτωση του Icredible Hulk, η απουσία της θέασης του τέρατος στο μεγαλύτερο κομμάτι του πρώτου μισού, καθώς και τα εκπληκτικά γλιστρήματά του, ανάμεσα σε σκιές και καπνούς, χτίζουν μια ανυπομονησία στο κοινό, που μόνο σε δέος μπορεί να μετατραπεί όταν μας παρουσιάζεται ολοκληρωτικά για πρώτη φορά.

Βέβαια σπάνια ταινία τέτοιου είδους δεν χαρακτηρίζεται από υπερβολές στις ατάκες και σε σκηνές, και η συγκεκριμένη δεν αποτελεί τέτοια εξαίρεση. Ό,τι κι αν του καταλόγιζα μέσα μου όμως, ήταν μικρό μπροστά στο ικανοποιητικό γενικότερο σύνολο, και το hint για το sequel καθώς και μια εμφάνιση έκπληξη στην τελευταία σκηνή, που ενώνει ιδανικά τα διαφορετικά σύμπαντα της Marvel, αρκούσαν για να μου αφήσουν μόνο θετικές εντυπώσεις.

Αφήνοντας τα τρέηλερ πίσω λοιπόν, και μετά την ολοκληρωμένη θέαση της ταινίας πιστεύω ότι ο Incredible Hulk θα είναι το αδιαμφισβήτητο blockbuster του φετινού καλοκαιριού.

ΥΓ. Eξακολουθώ να πιστεύω ότι το δημιούργημα του Ang Lee παραμένει ότι πιο πιστό στην φιλοσοφία και εμφάνιση των κόμικ, έχει γίνει μέχρι σήμερα, καθώς και το μοναδικό με τόσο πρωτότυπα ταιριαστή σκηνοθεσία, με εξαίρεση το πολύ εύκολο Sin City.