Shi gan (Time)

Ο Kim-Ki Duk επανέρχεται δυναμικά στα συμβολικά μονοπάτια του παρελθόντος με μια ταινία που σίγουρα θα αποτελέσει σταθμό στην καριέρα του. Αν η "Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας...και πάλι Άνοιξη" άφηνε το πέρασμα του χρόνου να εννοηθεί και τους ήρωες ανήμπορους να αντισταθούν στο πέρασμα του, η νέα του ταινία μας πετάει τον χρόνο στα μούτρα και τον καταλύει συγχρόνως αφήνοντας μικρές στιγμές σαν φωτογραφίες να δίνουν σημασία στην ζωή μας. Μια διαδρομή από τέτοιες φωτογραφίες είναι ο δρόμος προς την λύτρωση...προς την αγάπη! Κάθε τόσο, μια μορφή ξεπετάγεται από την μια στιγμή μέχρι να κολλήσει έπειτα στην επόμενη. Και ενώ με αγωνία παρακολουθούμε την προσπάθεια της να φτάσει στο τέλος, συνειδητοποιούμε ότι στην πορεία κάτι χάνεται...κάτι αλλάζει! Η διαδρομή αποκτά εγωκεντρικό χαρακτήρα, η ανάγκη αποδοχής μας από τους άλλους γίνεται η ανάγκη αποφυγής του ίδιου μας του εαυτού. Όσα κερδίζουμε στο τέλος μας φέρνουν αντιμέτωπους με ότι χάσαμε στο δρόμο. Μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι πλέον οι αναμνήσεις της αρχής και του τέλους έχουν δεθεί αρραγώς, και αν προσπαθήσουμε να τις διαχωρίσουμε θα βρεθούμε χαμένοι κάπου στην μέση. Κι όσο γνωστά κι αν φαίνονται τα μονοπάτια του σκηνοθέτη, μην ξεγελιέστε, το ανοιχτό και ποικιλοτρόπως ερμηνευομενο τέλος υπάρχει (κλασσικά!), αλλά ουσιαστικά για άλλη μια φορά ο Ki Duk δεν επαναλαμβάνεται και μας δίνει άλλο ένα αριστούργημα απαράμιλλης κινηματογραφικής και φιλοσοφικής αξίας για να λατρέψουμε.