Hard Candy (2005)

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο…μουδιασμένα κρύο.
Ένας παιδεραστής που κρύβεται πίσω από τις προφάσεις του ίδιου του στοιχειωμένου υποσυνείδητου. Μια καλοστημένη παγίδα περιμένει το θύμα της χωρίς να κάνει διακρίσεις. Ένα σύμβολο της κακοποίησης και μια προσωποποίηση της εκδίκησης, που δεν διστάζει στον φόβο να πάρει οποιαδήποτε θέση.

Μέσα στο αχανές του διαδικτύου, παιχνίδια με κρυμμένα αγκάθια ψάχνουν τον κατάλληλο παίχτη. Προσωπεία που καλύπτουν χαρακτήρες, ηλικίες, ένστικτα… αναζητήσεις ζωής με θανατηφόρες επιπτώσεις και εγκλήματα που παραμένουν στα αζήτητα του ιστοχώρου.

Dunno22: Με πιάνει κλειστοφοβία στα κλειστά κάδρα.
H@rdC@ndy: Χαλάρωσε, δεν πρόκειται να πάθεις κάτι που δεν θα θες.
Dunno22: Γιατί τι πρόκειται να πάθω?
H@rdC@ndy: Η περιέργεια κι η αγωνία δεν φέρνουν λύτρωση πριν το τέλος. Μην βασανίζεσαι…
Dunno22: Δεν αντέχω τα βασανιστήρια.
H@rdC@ndy: Δεν καταλαβαίνεις ότι μόνος σου το προκαλείς στον εαυτό σου?
Dunno22: Μην παίζεις μαζί μου, σταμάτα να με βασανίζεις.
H@rdC@ndy: Η αλήθεια είναι μπροστά σου, δεν έχεις παρά να ανοίξεις τα μάτια σου και να την δεις.
Dunno22: Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται…
H@rdC@ndy: Μια αντίδραση σε κάθε δράση, μια τιμωρία για κάθε έγκλημα.
Dunno22: Τι θέλεις από εμένα? άσε με ήσυχο.
H@rdC@ndy: Κλείσε το παράθυρο και δεν θα ξανακούσεις από εμένα.
Dunno22: Δεν μπορώ…
H@rdC@ndy: Γιατί?
Dunno22: …

H@rdC@ndy: Πρέπει να σε συναντήσω… οπωσδήποτε!!!

ΥΓ. νόμιζα ότι το Juno αποτέλεσε το εφαλτήριο για μια καριέρα γεμάτη επιτυχίες για την νεαρή Ellen Page, κι ότι ο ρόλος της έφηβης Juno θα ήταν μια ερμηνεία ζωής. Όταν ξέθαψα την προηγούμενη εμφάνιση της στο Hard Candy, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Την ταινία την γύρισε στα 17 χρόνια. Ότι και να πω θα είναι λίγο, δείτε το με τα ίδια σας τα μάτια κι ίσως να μην το πιστέψετε ούτε κι εσείς οι ίδιοι.

ΥΓ. 2 κάτι τέτοιες ταινίες αποδεικνύουν πως μπορείς να έχεις εκπληκτικά ιδιοφυή παιχνίδια μοίρας-εκδίκησης, χωρίς να χρειάζεται ίχνος αηδίας για να καθηλώσεις το κοινό, αχρηστεύοντας κάθε Saw που κυκλοφόρησε (ναι, ναι, ακόμα και του Saw I)

Juno (2007)

Όλα άρχισαν με μια καρέκλα. Ένα κρύο δωμάτιο στην μέση του χειμώνα και η πρώτη αγάπη δυο νέων που ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων που πέφτουν, στην μυρωδιά της βροχής, στα ίχνη γρήγορων βημάτων στην λάσπη, ζέσταναν τον κόσμο τους δημιουργώντας μια νέα ζωή. Ανάσες από μέντα και άβολες αγκαλιές, τρεμάμενα τραγούδια και δάκρυα που στεγνώνουν στην άκρη του ματιού, ελπίδες σε απόγνωση και νέες ευκαιρίες για ασυμβίβαστες αγάπες.

Μια τρυφερή στιγμή, απλώνεται σε τέσσερις εποχές. Χιόνι με πουλόβερ και ήλιος με κοντά σορτσάκια, αλλά το τρέξιμο πάντα ίδιο για όσους κυνηγούν την ευτυχία. Οικογένειες που ξεπερνούν τα στερεότυπα, οικογένειες που ξεπερνούν τις μορφές, οικογένειες μιας ολόκληρης ζωής, οικογένειες της μιας στιγμής. Άλλες προσπαθούν να διατηρήσουν την μορφή τους, κι άλλες να ξεφύγουν από αυτή.

Το παντοτινό γίνεται εφήμερο, και τα λόγια φθίνουν εύκολα. Κι αν η ευτυχία που περίμενες, μπει στην ζωή ενός άλλου; Πόσα χρωστούμενα συναισθήματα μπορείς να αντέξεις; Η αναζήτηση του ιδανικού συντρόφου στην εξερεύνηση της ατομικότητας. Η συνειδητοποίηση των κεκτημένων στην απώλεια αυτών που δεν θέλαμε πραγματικά ποτέ.

Μια μικρή θεά γαντζώνεται στην αθωότητά της κι αγκαλιάζει το ανθρώπινο, διαλέγει σύντροφο και φτιάχνει οικογένειες, ζει στις πίκρες που δεν προορίζονταν για εκείνη, και γεννά την ευτυχία για να την μοιράσει απλόχερα όπου την έχουν ανάγκη. Δεν ζητάει τίποτα… μόνο κάθεται κάτω από ένα δέντρο και τραγουδά για τις εποχές που αλλάζουν. Κι αν τύχει κάποιος να ακούσει το τραγούδι της και να την συνοδεύσει, είναι απλά ευτυχισμένη.

Κι όλες οι δροσερές ανάσες ανακατεύουν τα φύλλα των δέντρων, κι όλα τα ζεστά φιλιά ανθίζουν τα λουλούδια, κι όλες οι εποχές περνούν στην σειρά, κι αλλάζουν το σκηνικό μιας σκηνής που δεν φοβάται την επανάληψη.

ΥΓ 1:δεν θα αναφερθώ σε οτιδήποτε τεχνικό της ταινίας ή σε ερμηνείες μιας και σε όσο εκπληκτικά επίπεδα κινούνται και τα δύο, είναι τα νοήματα και τα συναισθήματα της ταινίας που εγκλωβίζουν τον θεατή στον κόσμο της.

ΥΓ 2:περασαν σχεδόν 2 μήνες από τότε που είδα την ταινία και σκεφτόμουν πως είναι κρίμα που δεν έγραψα κάτι νωρίτερα όταν είχα πολλά περισσότερα να πω, αλλά τώρα συνειδητοποιώ πως έτσι είναι καλύτερα. Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις γι’ αυτήν την ταινία. Είναι μαγική από μόνη της και σίγουρα ακόμα κι αν δεν σας κερδίσει ολοκληρωτικά, θα αφήσει ην δική της μαγεία στην καρδιά σας, να σας ακολουθεί για πάντα χωρίς να το καταλάβετε.

Την πιο πλήρη κριτική άλλωστε την διάβασα σε ένα ξένο περιοδικό και νομίζω τα λέει όλα:

“Juno-This year’s Little Miss Sunshine, only better…”