Juno (2007)

Όλα άρχισαν με μια καρέκλα. Ένα κρύο δωμάτιο στην μέση του χειμώνα και η πρώτη αγάπη δυο νέων που ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων που πέφτουν, στην μυρωδιά της βροχής, στα ίχνη γρήγορων βημάτων στην λάσπη, ζέσταναν τον κόσμο τους δημιουργώντας μια νέα ζωή. Ανάσες από μέντα και άβολες αγκαλιές, τρεμάμενα τραγούδια και δάκρυα που στεγνώνουν στην άκρη του ματιού, ελπίδες σε απόγνωση και νέες ευκαιρίες για ασυμβίβαστες αγάπες.

Μια τρυφερή στιγμή, απλώνεται σε τέσσερις εποχές. Χιόνι με πουλόβερ και ήλιος με κοντά σορτσάκια, αλλά το τρέξιμο πάντα ίδιο για όσους κυνηγούν την ευτυχία. Οικογένειες που ξεπερνούν τα στερεότυπα, οικογένειες που ξεπερνούν τις μορφές, οικογένειες μιας ολόκληρης ζωής, οικογένειες της μιας στιγμής. Άλλες προσπαθούν να διατηρήσουν την μορφή τους, κι άλλες να ξεφύγουν από αυτή.

Το παντοτινό γίνεται εφήμερο, και τα λόγια φθίνουν εύκολα. Κι αν η ευτυχία που περίμενες, μπει στην ζωή ενός άλλου; Πόσα χρωστούμενα συναισθήματα μπορείς να αντέξεις; Η αναζήτηση του ιδανικού συντρόφου στην εξερεύνηση της ατομικότητας. Η συνειδητοποίηση των κεκτημένων στην απώλεια αυτών που δεν θέλαμε πραγματικά ποτέ.

Μια μικρή θεά γαντζώνεται στην αθωότητά της κι αγκαλιάζει το ανθρώπινο, διαλέγει σύντροφο και φτιάχνει οικογένειες, ζει στις πίκρες που δεν προορίζονταν για εκείνη, και γεννά την ευτυχία για να την μοιράσει απλόχερα όπου την έχουν ανάγκη. Δεν ζητάει τίποτα… μόνο κάθεται κάτω από ένα δέντρο και τραγουδά για τις εποχές που αλλάζουν. Κι αν τύχει κάποιος να ακούσει το τραγούδι της και να την συνοδεύσει, είναι απλά ευτυχισμένη.

Κι όλες οι δροσερές ανάσες ανακατεύουν τα φύλλα των δέντρων, κι όλα τα ζεστά φιλιά ανθίζουν τα λουλούδια, κι όλες οι εποχές περνούν στην σειρά, κι αλλάζουν το σκηνικό μιας σκηνής που δεν φοβάται την επανάληψη.

ΥΓ 1:δεν θα αναφερθώ σε οτιδήποτε τεχνικό της ταινίας ή σε ερμηνείες μιας και σε όσο εκπληκτικά επίπεδα κινούνται και τα δύο, είναι τα νοήματα και τα συναισθήματα της ταινίας που εγκλωβίζουν τον θεατή στον κόσμο της.

ΥΓ 2:περασαν σχεδόν 2 μήνες από τότε που είδα την ταινία και σκεφτόμουν πως είναι κρίμα που δεν έγραψα κάτι νωρίτερα όταν είχα πολλά περισσότερα να πω, αλλά τώρα συνειδητοποιώ πως έτσι είναι καλύτερα. Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις γι’ αυτήν την ταινία. Είναι μαγική από μόνη της και σίγουρα ακόμα κι αν δεν σας κερδίσει ολοκληρωτικά, θα αφήσει ην δική της μαγεία στην καρδιά σας, να σας ακολουθεί για πάντα χωρίς να το καταλάβετε.

Την πιο πλήρη κριτική άλλωστε την διάβασα σε ένα ξένο περιοδικό και νομίζω τα λέει όλα:

“Juno-This year’s Little Miss Sunshine, only better…”

The Kingdom (2007)

Χρήμα Πλούτος Δύναμη Κυριαρχία.Προκατάληψη. Ένα βασίλειο απο μαύρο χρυσό γεννιέται. Η γαλήνη είναι επιφανειακή και κάθε ίχνος ασφάλειας χαμένο. Χρόνια ολόκληρα άνθρωποι γεννιούνται, πεθαίνουν, σκοτώνονται χωρίς να φέρουν καμία αλλαγή. Η εξουσία αλλάζει χέρια αλλά ποτέ δεν χάνεται. Ο χρόνος εγκαθιδρύει το σύστημα και το σύστημα νικά ακόμα και τον χρόνο.

Από τη μία κάθετι ρευστό, κι απο την άλλη η ακλώνητη επιθυμία του ανθρώπου για υπερίσχηση. Παιχνίδια επιβίωσης μοιρασμένα σε Ανατολή και Δύση, τρέχουν φανερά ή υποβόσκουν αφήνοντας πίσω τους αθώα θύματα. Απώλιες απο παντού, άλλες που αφορούν στις ζωές ανθρώπων που βρίσκονται στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή, κι άλλες που γίνονται θεμιτά και μέσα στον φανατισμό και την προσήλωση τους, κρύβουν έναν ανώτερο σκοπό που μόνο λίγοι είναι σε θέση να κατανοήσουν.

Όταν η ιστορία φτάσει στο επόμενο σημείο καμπής της, μια επανάσταση θα οργανωθεί κρυφά και θα ποτιστεί με αίμα αθώων ανάμεσα σε ενόχους. Σ’ αυτό το φαινόμενο οι προκαταλήψεις ωθούν το μίσος και την ανάγκη για εκδίκηση στα άκρα, και μόνο μια ευαίσθητη καρδιά μπορεί να λυγίσει μπροστά στον πόνο και στον τρόμο που τα σκοτεινά αυτά συναισθήματα προκαλούν. Μα δυστυχώς στον βασίλειο του πολέμου, κάθε ευαίσθητη καρδιά παύει να χτυπά.

Πολύ καλή η προσπάθεια του συγγραφέα Matthew Michael Carnahan και του σκηνοθέτη Peter Berg που πλαισιώνουν αυτην την ημι-ανεξάρτητη παραγωγή, και φέρνουν τον αμερικανικό κινηματογράφο, λίγο πιο κοντά σε ανοιχτόμυαλα σενάρια. Από πολύ νωρίς ο θεατής διαμορφώνει ένα πλαίσιο προκατάληψης για να αντιμετωπίσει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις της ταινίας, σύμφωνα με το οποίο οι Αμερικανοί είναι οι κακοί της μιας πλευράς που θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους σαν σωτήρες ολόκληρου του κόσμου, που νομίζουν πως τους ανήκει, και παρουσιάζονται ως οι σωστοί και εξειδικευμένοι να αντιμετωπίσουν κάθε κατάσταση καλύτερα από κάθε άλλον, κι από την άλλη οι φανατισμένοι ανατολίτες, που το μίσος στην καρδιά τους είναι τέτοιο, που δεν διστάζουν να δώσουν την ζωή τους άσκοπα, παρασύροντας μαζί τους στο θάνατο εκατοντάδες αθώους.

Μαζί με τους ήρωες της ταινίας όμως συνειδητοποιούμε πολύ αργότερα, πως η γκάμα των ανθρωπίνων συναισθημάτων είναι η ίδια παντού, και μπορεί ο τρόπος με τον οποίο χαιρόμαστε, πονάμε, εκδικούμαστε, να είναι διαφορετικός, αλλά το γέλιο και το δάκρυ σημαδεύουν το ίδιο κάθε ανθρώπινη ψυχή. Όταν πια απαλλαχτούμε τελείως από τις στερεότυπες πλοκές, αυτό που μένει είναι μια δυνατή ιστορία, γεμάτη από κάθε λογής συναίσθημα, με στέρεες ερμηνείες πάνω σε εύθραυστους ρόλους, όμορφες σεναριακές συνδέσεις των γεγονότων που προκαλούν αυθεντικά συναισθήματα, κι ένα κατάλληλα επιλεγμένο καστ με αρχηγό τον χαμαιλέοντα Jamie Foxx, την πιο αγαπημένη πράκτορα της τηλεόρασης Jennifer Garner, τον καλό Chris Cooper που τρελαίνεται να παίζει τον κακό, και τον όλο εκπλήξεις Jason Bateman του Arrested Development.

ΥΓ. Η ταινία ξεκινά με μια εντυπωσιακή εξιστόριση της ανόδου της Ανατολής, τον συνδυασμό του πετρελαίου με το όνομα της και την εγκαθίδρυση της κυριαρχίας της σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο μέσα στην πάροδο των χρόνων, παρουσιασμένη με όμορφα εφέ και εντυπωσιακό μοντάζ. Ρίξ'τε μια ματιά σ' αυτό το βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοώ (The Kingdom - first 4 minutes)