Πίσω από θολά τζάμια, ματωμένες σταγόνες βροχής αφήνουν το είδωλο τους πάνω σε σπασμένους καθρέφτες. Στον αέρα μια σάπια μυρωδιά καλύπτει την ευωδία του παρελθόντος, και στην παλέτα, ό,τι βρίσκεται ανάμεσα στα δύο μαύρα, χάνει την ταυτότητα του και βυθίζεται στο σκοτάδι. Σκιές ξεπηδούν στο αχνό φως για να το μολύνουν σιγά σιγά, οι πληγές όσο πάνε κι ανοίγουν πιο βαθιά και ο πόνος για τα κεκτημένα που χάθηκαν στο παρελθόν, δίνει την θέση του στον τρόμο για το ελπιδοφόρο μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ.
Δισυπόστατοι άνθρωποι μαριονέτες, αφημένοι στα χέρια της μοίρας, που παίζει καλα τα τραγικά της παιχνίδια. Εργαλεία που κόβουν και ράβουν ζωές αφημένα στα χέρια των ανθρώπων, που ξεζουμίζουν σαν μια μηχανή του κιμά, την πρόχειρη ικανοποίηση από την εκδίκηση, και αφήνουν πίσω αλεσμένες ψυχές, και σκόρπιους μύθους, μέχρι να τα βρουν όλα πάλι στο δρόμο τους, λίγο πριν φτάσουν στο τέλος.
Δεν πρόκειται να αναλύσω επιπλέον την ταινία αφού σε γενικές γραμμές ήταν μάλλον απογοητευτική για μένα. Για να μην παρεξηγηθώ όσο κι αν το εχω προσπαθήσει, ο Burton δεν με άγγιξε ποτέ με καμία δημιουργία του, οπότε μπορώ να καταλάβω ότι οι φαν του θα εκτιμήσουν εύκολα και το τελευταίο του δημιούργημα, αλλά προσωπικά δεν ανήκω στην κατηγορία αυτή.
Πολύ προβλέψιμο στόρυ, συναισθηματικά νεκρή πλοκή που χρωματίζεται λίγο από τα τραγούδια (όντας εμπνευσμένο από μιούζικαλ), τα οποία όμως γίνονται και τα ίδια κουραστικά μετά από ένα σημείο, διάρκεια που αδικεί το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων, και ανομοιότητα των εφέ που προκαλεί σύγχυση, η οποία κορυφώνεται με το ελλιπές τέλος.
Δεν λέω μαγευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα, όμορφες (αλλά εύκολες) ερμηνείες, έξυπνα τραγούδια που διεισδύουν πολύ περισσότερο από τις εικόνες στην πλοκή, ευχάριστη η επιλογή του κάστ (αν και έχει καταλήξει πολύ οικογενειακή υπόθεση πλέον), αλλά ακόμα κι αυτά δεν αρκούν για να ανταμείψουν (εμένα ως ) τον θεατή, συναισθηματικά, λυτρωτικά και δημιουργικά, τουλάχιστον. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω να δίνω ευκαιρίες στον Burton, όταν με κάθε ταινία του με καλύπτει στις ίδιες δημιουργικές πτυχές και μου αφήνει τα ίδια απαιτητικά κενά.
Με καλύτερη βία που κρύβει βαθύτερα συναισθήματα, αντίστοιχο παιχνίδι της μοίρας, και πολύ πιο ολοκληρωμένο τέλος, θα πρότεινα να δείτε το Oldboy (όσοι δεν το έχετε δει ακόμα) μέσα στα πλαίσια της τριλογίας εκδίκησης του Chan Wook Park.
ΥΓ. οι τίτλοι αρχής περιλαμβάνουν όλο το ζουμί της ταινίας και ομολογώ πως από μόνοι τους ήταν μεγαλύτερη ευχαρίστηση και πληρέστερο δημιούργημα, από την ίδια την ταινία.
