Batman (1989)

Ας ξεκινήσω με απόλυτη ειλικρίνεια... (τελικά) δεν μου αρέσει ο Tim Burton. Έχει την θέση του, αλλά βλέποντας το όραμα άλλων δημιουργών πάνω στην ίδια δουλειά συνειδητοποιώ ότι η πρωτοπορία, του πηγαίνει μέχρι κάποιος άλλος να τον ξεπεράσει σε υλοποίηση. Παραμένει μια συμπάθεια της παιδικής μου ηλικίας, γιατί πήρε ένα σήριαλ και μια ταινία που αποτελούσαν τραγικές καρικατούρες του άνθρωπου-νυχτερίδα, και τις βύθισε σε ένα σκοτεινό και εγκληματικό σκηνικό, και χρησιμοποίησε άριστα το καστ για να δέσει τους χαρακτήρες του κόμικ με την πραγματικότητα. Όμως σήμερα με πιο ώριμη ματιά και λιγότερο παιδικό ενθουσιασμό, το ίδιο του το έργο καταλήγει άλλη μια καρικατούρα, που προσπαθεί πολύ να ξεφύγει από την φτήνια του παρελθόντος, αλλά πέφτει στην παγίδα του καρτούν κι όχι του κόμικ. Για τον λόγο αυτό δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί καλτ, σε αντίθεση με τους χαρακτήρες των Adam West και Burt Ward, που θα ζουν αιώνια σ' ένα πολύχρωμο μέρος της καρδιάς μας ανάμεσα σε συννεφάκια από ZLOTT! και KAPOW .

Και για να επαληθεύσω αυτό που ισχυρίστηκα και στο Sweeny Todd, που μάλλον είναι καθολική διαπίστωση απ'όλα τα φιλμ του Burton, είναι ότι σε κάποια δημιουργικά στοιχεία παρουσιάζει ενδιαφέρον η αποτύπωση της φαντασίας του Burton στα καρέ, αλλά δυστυχώς η δημιουργικότητα, και η περιέργεια μου κατ' επέκταση, σταματούν στην οπτικοποίηση κι όχι στην ολοκληρωμένη υλοποίηση. Ακόμα και οι ίδιες οι δημιουργίες του Bob Kane στα κόμικ όμως, αποτύπωναν τα ψυχολογικά προφίλ των ηρώων, καθώς και τα τραγικά παιχνίδια της μοίρας που τοποθέτησαν τον καθένα στην θέση του, πίσω από μια μάσκα, πίσω από ένα άσβηστο χαμόγελο, κλπ. Αντίθετα στην περίπτωση της ταινίας (του '89), οι χαρακτήρες μάλλον χάνονται στα σκηνικά και τις κινήσεις εντυπωσιασμού, και αφήνονται στην συναισθηματική κρίση των θεατών, για το αν θα καταφέρουν να συγκινήσουν ή όχι με το παρελθόν και το παρόν τους.

Κρίμα γιατί ο Joel Schumacher καταφέρνει αβίαστα να δημιουργήσει έναν εξίσου συναρπαστικό κόσμο με το Batman Forever, που απροκάλυπτα δεν επιχειρεί συναισθηματικές προσεγγίσεις της φύσης και της πορείας των χαρακτήρων, παρά μένει σε ένα πολύχρωμα αντιθετικό κιτς δημιούργημα εντυπωσιασμού, ενώ η βαρύτητα των ερμηνειών του Nickolson και του Keaton από την άλλη μοιάζουν καταδικασμένες να μείνουν ανεκμετάλλευτες ηθογραφικά. Ενδεχομένως να επανέλθω στο θέμα για το πώς ο Heath Ledger εξαφάνισε κάθε άλλον joker που υπήρξε με οποιαδήποτε μορφή. Πάντως μια συμβουλή...δείτε το Batman (1989) όσες φορές μπορείτε πριν από το Dark Knight, γιατί μετά την προβολή του τελευταίου, θα ξεχάσετε (και δικαίως), ό,τι άλλο έχει δημιουργηθεί μέχρι σήμερα με τους ήρωες αυτούς.

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Πίσω από θολά τζάμια, ματωμένες σταγόνες βροχής αφήνουν το είδωλο τους πάνω σε σπασμένους καθρέφτες. Στον αέρα μια σάπια μυρωδιά καλύπτει την ευωδία του παρελθόντος, και στην παλέτα, ό,τι βρίσκεται ανάμεσα στα δύο μαύρα, χάνει την ταυτότητα του και βυθίζεται στο σκοτάδι.

Σκιές ξεπηδούν στο αχνό φως για να το μολύνουν σιγά σιγά, οι πληγές όσο πάνε κι ανοίγουν πιο βαθιά και ο πόνος για τα κεκτημένα που χάθηκαν στο παρελθόν, δίνει την θέση του στον τρόμο για το ελπιδοφόρο μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ.

Δισυπόστατοι άνθρωποι μαριονέτες, αφημένοι στα χέρια της μοίρας, που παίζει καλα τα τραγικά της παιχνίδια. Εργαλεία που κόβουν και ράβουν ζωές αφημένα στα χέρια των ανθρώπων, που ξεζουμίζουν σαν μια μηχανή του κιμά, την πρόχειρη ικανοποίηση από την εκδίκηση, και αφήνουν πίσω αλεσμένες ψυχές, και σκόρπιους μύθους, μέχρι να τα βρουν όλα πάλι στο δρόμο τους, λίγο πριν φτάσουν στο τέλος.

Δεν πρόκειται να αναλύσω επιπλέον την ταινία αφού σε γενικές γραμμές ήταν μάλλον απογοητευτική για μένα. Για να μην παρεξηγηθώ όσο κι αν το εχω προσπαθήσει, ο Burton δεν με άγγιξε ποτέ με καμία δημιουργία του, οπότε μπορώ να καταλάβω ότι οι φαν του θα εκτιμήσουν εύκολα και το τελευταίο του δημιούργημα, αλλά προσωπικά δεν ανήκω στην κατηγορία αυτή.

Πολύ προβλέψιμο στόρυ, συναισθηματικά νεκρή πλοκή που χρωματίζεται λίγο από τα τραγούδια (όντας εμπνευσμένο από μιούζικαλ), τα οποία όμως γίνονται και τα ίδια κουραστικά μετά από ένα σημείο, διάρκεια που αδικεί το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων, και ανομοιότητα των εφέ που προκαλεί σύγχυση, η οποία κορυφώνεται με το ελλιπές τέλος.

Δεν λέω μαγευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα, όμορφες (αλλά εύκολες) ερμηνείες, έξυπνα τραγούδια που διεισδύουν πολύ περισσότερο από τις εικόνες στην πλοκή, ευχάριστη η επιλογή του κάστ (αν και έχει καταλήξει πολύ οικογενειακή υπόθεση πλέον), αλλά ακόμα κι αυτά δεν αρκούν για να ανταμείψουν (εμένα ως ) τον θεατή, συναισθηματικά, λυτρωτικά και δημιουργικά, τουλάχιστον. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω να δίνω ευκαιρίες στον Burton, όταν με κάθε ταινία του με καλύπτει στις ίδιες δημιουργικές πτυχές και μου αφήνει τα ίδια απαιτητικά κενά.

Με καλύτερη βία που κρύβει βαθύτερα συναισθήματα, αντίστοιχο παιχνίδι της μοίρας, και πολύ πιο ολοκληρωμένο τέλος, θα πρότεινα να δείτε το Oldboy (όσοι δεν το έχετε δει ακόμα) μέσα στα πλαίσια της τριλογίας εκδίκησης του Chan Wook Park.

ΥΓ. οι τίτλοι αρχής περιλαμβάνουν όλο το ζουμί της ταινίας και ομολογώ πως από μόνοι τους ήταν μεγαλύτερη ευχαρίστηση και πληρέστερο δημιούργημα, από την ίδια την ταινία.