Another Thin Man (1939)

Αν και το είδα την προηγούμενη εβδομάδα, αυτά που έχω να πω αποτελούν απλώς μια μικρή προσθήκη στο γενικό κλίμα του Thin Man όπως έγραψα εδώ κι εδώ.

Η επιτυχία της σειράς, ρίχνει το σενάριο σε ακόμα πιο λαμπρές απομονώσεις και μεγεθύνσεις των στοιχείων που φάνηκαν να ξεχωρίζουν στις προτιμήσεις του κοινού. Η σχέση του Nick με τη Nora μονοπωλεί σχεδόν τον κινηματογραφικό χρόνο, και εμπλουτίζεται με μία νέα προσθήκη που διευρύνει τις κωμικές δυνατότητες και τα λεκτικά υπονοούμενα, ώστε να αποτρέπεται κάθε αίσθηση τετριμμένου. Οι χαρακτήρες παραμένουν εκκεντρικά αξιαγάπητοι να ξεδιπλώνουν την ιδιόρρυθμη σχέση τους με μυστηριακό φόντο το αστυνομικό ενδιαφέρον της ιστορίας. Αυτή τη φορά όμως τα λάθη της δεύτερης ταινίας παραλείπονται, με τον χρόνο να μετρά συναρπαστικά τις μετρημένες σκηνές, και την παντελή απουσία τραβηγμένων και αχρείαστων ακολουθιών.

Οι δεύτεροι ρόλοι εδώ ανήκουν σε ηθοποιούς καθαρά τηλεοπτικούς, αλλά τόσο σεναριακά όσο και ερμηνευτικά, μοιάζουν οι πιο τραβηγμένα εκκεντρικοί σε σύγκριση με τις υπόλοιπες ταινίες της σειράς, κάτι που αναδεικνύει μέσω των αντιθέσεων την άνεση με την οποία το ζευγάρι κάνει το "ιδιαίτερο" να μοιάζει "φυσιολογικό", και την εξυπνάδα του Nick να λύσει το μυστήριο μέσα στα καθιερωμένα πλέον στάδια, με τρόπο που καταλήγει εντυπωσιακά εύκολος. Φυσικά το Another Thin Man επισφραγίζει την αυθεντικότητα με την οποία η σειρά χαρακτηρίζεται ως η πιο διασκεδαστική αστυνομική στο είδος, και δικαιώνει την απόφαση της MGM να τη συνεχίζει.

After the Thin Man (1936)

Η επιτυχία του Thin Man (1934) και ο ιδιαίτερος ενθουσιασμός που έδειξε το κοινό για το ταίριασμα του Powell με την Loy, εξασφάλισε τη συνέχιση της σειράς, παρά το γεγονός ότι ο Dashiell Hammett είχε αφιερώσει στους χαρακτήρες ένα μοναδικό μυθιστόρημα. Με το πρώτο σήκουελ λοιπόν, η MGM είχε κάθε λόγο να το γιορτάζει, κάτι που πέρασε και στο σενάριο. Οι αγαπημένοι χαρακτήρες γίνονται με θέρμη αποδεκτοί από το κοινό, κι ένα σημαντικό πρώτο κομμάτι της ταινίας, φεύγει μέχρι να χωνέψουμε την επιτυχημένη επιστροφή.

Δυστυχώς το πλατείασμα στο σενάριο είναι γενικότερο, μιας και καθ' όλη τη διάρκεια της πλοκής παρατηρούνται εκτεταμένες ακολουθίες που θα μπορούσαν τουλάχιστον να ήταν πιο σύντομες -αν όχι κομμένες τελείως-.Αλλά αυτό μένει το πρώτο και τελευταίο ατόπημα της ταινίας. Κατά τα άλλα οι χαρακτήρες παραμένουν εξαιρετικά διασκεδαστικοί, η ιστορία μοιάζει να ακολουθεί πιστά τα ερευνητικά στάδια της πρώτης, και η ευφυΐα στη λύση του μυστηρίου βοηθάει και πάλι στην καθιέρωση του Thin Man ως την πιο αβίαστα έξυπνη, εθιστική και διασκεδαστική αστυνομική σειρά που παρακολουθήσαμε ποτέ στον κινηματογράφο (τρόπος του λέγειν-δυστυχώς).

Μεγάλο ατού του After the thin man η παρουσία του James Stewart στο ξεκίνημα της κινηματογραφικής του πορείας, να δίνει μια εξαιρετικά βαρυσήμαντη ερμηνεία, αν και σχετικά πρωτοεμφανιζόμενος, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη σήμερα, δεδομένης της αψεγάδιαστης καριέρας που κατέληξε να κάνει ο μεγάλος αυτός ηθοποιός.

Δεν θα αναφερθώ εκτενέστερα στη συγκεκριμένη ταινία, μιας και τα βασικά προτερήματα της σειράς τα ανέφερα ήδη στην πρώτη και ευτυχώς καλύπτουν ολόκληρη τη συλλογή του Thin Man, από την άλλη θα συνεχίσω να αναφέρομαι περιληπτικά στην κάθε ταινία ξεχωριστά, μέχρι να σε πείσω να της δώσεις μια ευκαιρία.Πίστεψέ με δεν θα το μετανιώσεις...

The Thin Man (1934)

Η ταινία που ξεκίνησε σαν μια Β' διαλογής διασκευή του ομότιτλου αστυνομικού μυθιστορήματος του Dashiell Hammett, κατέληξε να αποτελέσει την αρχή μιας σειράς από 6 πετυχημένες ταινίες, την έμπνευση για το αντίστοιχο τηλεοπτικό σήριαλ, και την καθιέρωση του πιο εκκεντρικά διασκεδαστικού τρίο ντετέκτιβ που έχει περάσει από τη μεγάλη οθόνη. Ο λόγος για το ζεύγος Nick και Nora Charles και το φοβιτσιάρικο terrier τους, Asta! Συγχρόνως έχουμε να κάνουμε και μ' ένα από τα διασημότερα και πιο επιτυχημένα ταιριάσματα ηθοποιών στην κινηματογραφική ιστορία, αυτό του William Powell με την Myrna Loy.

Βέβαια πέραν της ιστορικής σημασίας, η ταινία παραμένει η καλύτερη πρόταση για μια βραδιά που αναζητάς μια ανάλαφρη feel-good ταινία, ασχέτως από τα κινηματογραφικά σου γούστα. Ο τρόπος που παρουσιάζεται το ζευγάρι, είναι απολαυστικός, και η χημεία των ηθοποιών στηρίζεται από ένα πολύ δυνατό σενάριο, που τους επιτρέπει να βομβαρδίζουν την οθόνη με λεκτική και σωματική κωμωδία. Η επιτυχημένη συνύπαρξή τους άλλωστε διατήρησε το ενδιαφέρον του κοινού ζωντανό ακόμα κι όταν οι ιστορίες άρχισαν να υποτροπιάζουν, αποδεικνύοντας ότι ο εθισμός στην κινηματογραφική τους συνύπαρξη θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με απουσία πλοκής, και γραφική προβολή της εκκεντρικά διασκεδαστικής καθημερινότητάς τους. Αυτό φάνηκε πιο έντονα στην πορεία που ακολούθησαν οι χαρακτήρες στο αντίστοιχο σήριαλ μια δεκαετία μετά την τελευταία ταινία.

Για τους πιο απαιτητικούς θεατές βέβαια, υπάρχει πάντα και η αστυνομική διάθεση, που κρατά το ενδιαφέρον και δίνει την ευκαιρία στους ήρωες να ξεδιπλώσουν περαιτέρω τους χαρακτήρες τους, και να εντυπωσιάσουν επιπλέον με την ικανότητά τους να λύνουν αβίαστα τα οποιαδήποτε μυστήρια παρουσιάζονται. Με πάτημα άλλωστε στο καθαρά αστυνομικό χαρακτήρα του βιβλίου στο οποίο βασίζεται, αναπτύσσεται κι ένας πιο σκοτεινός θεματικός άξονας, που επιτρέπει σκηνοθετικές στιγμές αυθεντικού θρίλερ, και ένα ιδιοφυές δείπνο με χαρακτήρα whodunnit διερεύνησης, που κλείνει αριστουργηματικά τη θεότρελη αυτή περιπέτεια.

Ποτέ άλλοτε ένα τόσο τραβηγμένο κινηματογραφικά ζευγάρι δεν φάνηκε τόσο φυσιολογικά ευτυχισμένο, και ποτέ άλλοτε ένα αστυνομικό θρίλερ δεν ήταν τόσο διασκεδαστικό. Θα συνεχίσω μάλλον με κριτικές και της υπόλοιπης σειράς ταινιών του δαιμόνιου ζεύγους που καλύπτουν (ενδεχομένως) πιο εξειδικευμένα γούστα, αλλά αν μπορείς να ξεπεράσεις το έτος δημιουργίας της πρώτης αυτής ταινίας, δες την οπωσδήποτε κι αν το διασκεδάσεις όπως υπόσχομαι, πέρνα από τα σχόλια να ανοίξουμε φαν κλάμπ.