I Am Legend (2007)

Όλοι μας έχουμε σκεφτεί σε κάποιο πλαίσιο, πώς θα ήταν να ήμασταν ο τελευταίος άνθρωπος στην γη. Πόσες απεριόριστες δυνατότητες θα είχαμε και πόσο απέραντα θα διασκορπιζόταν η ελευθερία των επιλογών μας. Ποια άτομα θα επιλέγαμε για παρέα, και τι αντικείμενα θα μας περιστοίχιζαν.

Πολύ λίγοι από εμάς έχουν σκεφτεί όμως πως θα ήταν να ξυπνάς χωρίς να το θέλεις σε έναν κόσμο άδειο από φυσιολογική ανθρώπινη ζωή, όπου τα πάντα είναι μολυσμένα και παρατημένα, ο πολιτισμός δίνει την θέση του στη ζούγκλα, και η φαινομενική ασφάλεια χάνεται όταν πέφτει το σκοτάδι και πρέπει να ζήσεις σαν ζώο κρυμμένο στην σπηλιά του για να προστατευτείς από τα πραγματικά θηρία που κυκλοφορούν έξω, που είναι μεταλλαγμένα και μολυσμένα υπολείμματα της ανθρώπινης ράτσας, και δεν ξέρουν να μοιράζονται τον χώρο με κανέναν άλλο.

Το σενάριο δεν είναι πρωτότυπο, μιας και βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Richard Matheson το οποίο μάλιστα έχει γίνει άλλες δύο φορές ταινία (The last man on earth (1964), The Ωmega man(1971)), και αναμφισβήτητα έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλές άλλες. Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη μεταφορά, ξεφεύγει αρκετά από το βιβλίο, και εμπλουτίζεται με αρκετά (χωρίς πολλές υπερβολές) CGI εφέ, τα οποία της δίνουν ορισμένες φορές την όψη βιντεοπαιχνιδιού, αλλά είναι πολύ προσεγμένα ώστε να γίνονται απαραίτητα.

Ο ρόλος του Will Smith είναι επίσης προσεγμένος και χαίρομαι πολύ που βλέπω με κάθε ταινία του πόσο ωριμάζουν οι ερμηνείες του, σε σημείο που έχει καταφέρει να περάσει πολύ όμορφα από τις ερμηνείες ατάκας και στυλ, στις ερμηνείες που επιστρατεύει τις κινήσεις των χεριών και τις εκφράσεις του προσώπου για να πλαισιώσει πλήρως τον ρόλο του. Βέβαια το σενάριο χειραγωγεί πολύ τον χαρακτήρα του, και δεν εξερευνά καινούργιες ψυχολογικές καταστάσεις, από αυτές που κάθε θεατής σκέφτεται πως θα περνούσε σε αντίστοιχα περιστατικά.

Αυτό οφείλεται καθαρά στο γεγονός ότι τα studios θέλουν να πλασάρουν την ταινία ως mainstream, που δεν ανήκει σε συγκεκριμένο είδος, με αποτέλεσμα να μοιράζεται ορισμένες φορές άδικα, στα είδη της επιστημονικής φαντασίας, του θρίλερ και της κοινωνικής, κάτι που μπορεί να προσελκύει διαφορετικούς θεατές αλλά πιθανώς τους αφήνει όλους ανικανοποίητους που περίμεναν κάτι παραπάνω.

Σε τελική ανάλυση η ταινία είναι αρκετά καλή, αλλά στενοχωριέμαι να βλέπω τέτοιες μεγάλες παραγωγές που έχουν την υποστήριξη μεγάλων studios να κάνουν τόσο μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, κι άλλες παρόμοιες ανεξάρτητες, όπως το εκπληκτικό Children of Men να περνούν απαρατήρητες.

The Kingdom (2007)

Χρήμα Πλούτος Δύναμη Κυριαρχία.Προκατάληψη. Ένα βασίλειο απο μαύρο χρυσό γεννιέται. Η γαλήνη είναι επιφανειακή και κάθε ίχνος ασφάλειας χαμένο. Χρόνια ολόκληρα άνθρωποι γεννιούνται, πεθαίνουν, σκοτώνονται χωρίς να φέρουν καμία αλλαγή. Η εξουσία αλλάζει χέρια αλλά ποτέ δεν χάνεται. Ο χρόνος εγκαθιδρύει το σύστημα και το σύστημα νικά ακόμα και τον χρόνο.

Από τη μία κάθετι ρευστό, κι απο την άλλη η ακλώνητη επιθυμία του ανθρώπου για υπερίσχηση. Παιχνίδια επιβίωσης μοιρασμένα σε Ανατολή και Δύση, τρέχουν φανερά ή υποβόσκουν αφήνοντας πίσω τους αθώα θύματα. Απώλιες απο παντού, άλλες που αφορούν στις ζωές ανθρώπων που βρίσκονται στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή, κι άλλες που γίνονται θεμιτά και μέσα στον φανατισμό και την προσήλωση τους, κρύβουν έναν ανώτερο σκοπό που μόνο λίγοι είναι σε θέση να κατανοήσουν.

Όταν η ιστορία φτάσει στο επόμενο σημείο καμπής της, μια επανάσταση θα οργανωθεί κρυφά και θα ποτιστεί με αίμα αθώων ανάμεσα σε ενόχους. Σ’ αυτό το φαινόμενο οι προκαταλήψεις ωθούν το μίσος και την ανάγκη για εκδίκηση στα άκρα, και μόνο μια ευαίσθητη καρδιά μπορεί να λυγίσει μπροστά στον πόνο και στον τρόμο που τα σκοτεινά αυτά συναισθήματα προκαλούν. Μα δυστυχώς στον βασίλειο του πολέμου, κάθε ευαίσθητη καρδιά παύει να χτυπά.

Πολύ καλή η προσπάθεια του συγγραφέα Matthew Michael Carnahan και του σκηνοθέτη Peter Berg που πλαισιώνουν αυτην την ημι-ανεξάρτητη παραγωγή, και φέρνουν τον αμερικανικό κινηματογράφο, λίγο πιο κοντά σε ανοιχτόμυαλα σενάρια. Από πολύ νωρίς ο θεατής διαμορφώνει ένα πλαίσιο προκατάληψης για να αντιμετωπίσει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις της ταινίας, σύμφωνα με το οποίο οι Αμερικανοί είναι οι κακοί της μιας πλευράς που θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους σαν σωτήρες ολόκληρου του κόσμου, που νομίζουν πως τους ανήκει, και παρουσιάζονται ως οι σωστοί και εξειδικευμένοι να αντιμετωπίσουν κάθε κατάσταση καλύτερα από κάθε άλλον, κι από την άλλη οι φανατισμένοι ανατολίτες, που το μίσος στην καρδιά τους είναι τέτοιο, που δεν διστάζουν να δώσουν την ζωή τους άσκοπα, παρασύροντας μαζί τους στο θάνατο εκατοντάδες αθώους.

Μαζί με τους ήρωες της ταινίας όμως συνειδητοποιούμε πολύ αργότερα, πως η γκάμα των ανθρωπίνων συναισθημάτων είναι η ίδια παντού, και μπορεί ο τρόπος με τον οποίο χαιρόμαστε, πονάμε, εκδικούμαστε, να είναι διαφορετικός, αλλά το γέλιο και το δάκρυ σημαδεύουν το ίδιο κάθε ανθρώπινη ψυχή. Όταν πια απαλλαχτούμε τελείως από τις στερεότυπες πλοκές, αυτό που μένει είναι μια δυνατή ιστορία, γεμάτη από κάθε λογής συναίσθημα, με στέρεες ερμηνείες πάνω σε εύθραυστους ρόλους, όμορφες σεναριακές συνδέσεις των γεγονότων που προκαλούν αυθεντικά συναισθήματα, κι ένα κατάλληλα επιλεγμένο καστ με αρχηγό τον χαμαιλέοντα Jamie Foxx, την πιο αγαπημένη πράκτορα της τηλεόρασης Jennifer Garner, τον καλό Chris Cooper που τρελαίνεται να παίζει τον κακό, και τον όλο εκπλήξεις Jason Bateman του Arrested Development.

ΥΓ. Η ταινία ξεκινά με μια εντυπωσιακή εξιστόριση της ανόδου της Ανατολής, τον συνδυασμό του πετρελαίου με το όνομα της και την εγκαθίδρυση της κυριαρχίας της σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο μέσα στην πάροδο των χρόνων, παρουσιασμένη με όμορφα εφέ και εντυπωσιακό μοντάζ. Ρίξ'τε μια ματιά σ' αυτό το βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοώ (The Kingdom - first 4 minutes)

ΕΡΤ - Νέα σελίδα στην ιντερνετική ιστορία

Μπορεί να μην είναι κριτική αλλά ίσως ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς. Η ΕΡΤ άνοιξε έναν νέο ιστοχώρο στον οποίο γίνεται η ιντερνετική δημοσιοποίηση του αρχείου της. Συνοδευόμενη απο αποσπάσματα γνωστών ποιημάτων που υποδηλώνουν την σημασία της προστασίας του παρελθόντος μας για ένα πιο στέρεο βήμα στο μέλλον μας, παρουσιάζονται πολύ σημαντικές πληροφορίες για την διαδικασία της ψηφιακής αρχειοθέτησης, και γίνονται διαθέσιμα για πρώτη φορά αρχεία απο ιστορικές πλέον εκπομπές της ΕΡΤ.

το interface του είναι απλό και διαθέτει τόσο ταξινομημένες λίστες με βάση την κατηγορία, αλλά και επιλογή αναζήτησης για γρηγορότερη και ευκολότερη πρόσβαση στα αρχεία. Κάθε αρχείο περιστοιχίζεται απο όλες τις σημαντικές πληροφορίες, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα προβολής φωτογραφιων, storyboard, κεφαλαιοποιήση και πλήρης ανάλυση για πιο ολοκληρωμένη προβολή.

Ριξ'τε μια ματιά στο ert-archives.gr και καλή προβολή!

Άλλη μια εξαφάνιση...άλλη μια επιστροφή!

Παραλίγο και θα τον έκλεινα τον μήνα χωρίς ποστ. Κάτι η δίμηνη αναμονή της μεταφοράς της dsl στην καινούργια μου γραμμή, κάτι η σχολή που δεν σταματάει να με εκπλήσσει (δυσάρεστα) και να με τρελαίνει, κάτι και η αφραγκιά που με ανάγκασε να κόψω για λίγο το σίνεμα, και έφτασα στην εξαφάνιση για μια ακόμα φορά.

πλησιάζουν χριστούγεννα όμως και την αγαπημένη μου εποχή του χρόνου δεν θα αφήσω τέτοια προβλήματα να με καταβάλλουν. Πάλι μαζί σας λοιπόν, και ελπίζω η επόμενη εξαφάνιση να αργήσει...

τα λέμε.

The Nanny Diaries (2007)

Όταν το αμερικανικό όνειρο συνάντησε τον ευρωπαϊκό σουρεαλισμό. Όταν τα αμερικανάκια βαρέθηκαν να βλέπουν Scrubs αλλά δεν έπαψαν ποτέ να τρελαίνονται από την ιπτάμενη Mary Poppins, αποφάσισαν να κάνουν μια μείξη, να την πλαισιώσουν με μερικά διάσημα ονόματα, και να εξευρωπαΐσουν την κλασσική αμερικάνικη πατέντα της κοινωνικό-αισθηματικής κομεντί, με χειραγωγούμενα νοήματα-μηνύματα, και ένα τυπικό ευτυχισμένο τέλος με μια δόση πικρίας που λυτρώνει κάθε βασανισμένη ψυχή.

Ας μην είμαστε αυστηροί όμως. Ο αμερικανικός κινηματογράφος ξυπνά, και προσπαθεί να ικανοποιήσει ένα ευρύτερο κοινό, και το αποτέλεσμα μπορεί να παραμένει ανάλαφρο, αλλά σίγουρα ενθαρρυντικό.

Αν μη τι άλλο τον σκοπό του τον πετυχαίνει. Μας χαρίζει δυο ώρες ευχάριστες, παρακολουθώντας την ζωή από τον καναπέ, αφήνοντας τους ήρωες να ασχολούνται με τα σημαντικότερα-ασήμαντα ανθρωπολογικά φαινόμενα συμπεριφοράς με αναφορές σε ταξικές, επαγγελματικές, κοινωνικές και γεωγραφικές διαφορές.

Και το καστ αν και φορές αταίριαστο, καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή μας. Μπορεί οι ρόλοι να έχουν επιλεχθεί επίτηδες τόσο στερεοτυπικά, αλλά καθένας ηθοποιός δίνει κάτι από τον εαυτό του στο ρόλο και μας αναγκάζει να δούμε λίγο πιο βαθιά από τα στερεότυπα.

Η Laura Linney με τις τόσο γλυκείες της ερμηνείες, δίνει άλλη μια φορά μαθήματα υποκριτικής αξιοπρέπειας. Ο Chris Evans ξέρει καλά να γίνεται το οφθαλμόλουτρο αν και πιο συμμαζεμένος εδώ. Μια ευχάριστη φρέσκια έκπληξη της Alicia Keys σε έναν μικρό ρόλο, και τέλος η Scarlett Johansson… το κορίτσι που κάνει τις γυναίκες να την ζηλεύουν και τους άντρες να λιώνουν. Την αγαπάτε ή την μισείτε, η ουσία είναι ότι η ικανότητα της να ερμηνεύει τα πάντα είναι εκπληκτική. Μάλιστα η χρονική εξέλιξη της καριέρας της σε συνδυασμό με τις υποκριτικές τις επιλογές το αποδεικνύουν αυτό περίτρανα. Περιμένω πως και πως τον ρόλο που θα της χαρίσει το χρυσό αγαλματάκι…

A Mighty Heart (2007)

Μια χαοτική πόλη, ένας κυκεώνας πολιτισμών, μια ανθρώπινη δίνη, θόρυβος κάθε μορφής, μια σκόνη που εισχωρεί παντού, ένα μόνιμο σύννεφο που εμποδίζει κάθε φως και βυθίζει την ατμόσφαιρα σε μια παλέτα γκρίζων χρωμάτων, και μια ανάσα που δυσκολεύει να βγει όσο γίνεται όλο και πιο αναγκαία, και πνίγει μαζί της την τελευταία ελπίδα για σωτηρία.

Από τα πρώτα κιόλας γρήγορα πλάνα της ταινίας, βυθιζόμαστε σ’ αυτόν τον αποπνικτικό κόσμο, που μοιάζει καταδικασμένος να μετρά συντρίμμια μετά τον πόλεμο που ανακάτεψε το χάος λίγο περισσότερο. Ανάμεσα στις σπασμένες πέτρες, την σκόνη που καταπίνει τον αέρα, τα παλιοσίδερα που σέρνονται στους δρόμους, τα γυμνά πόδια που χάνονται στο χώμα που πατούν, τις φωνές, τις σειρήνες και τις κόρνες που ουρλιάζουν, μια αγωνία προσπαθεί να βρει τρόπο να εκτονωθεί.

Ένας Εβραίος Αμερικανός δημοσιογράφος χάνεται στον κόσμο των προκαταλήψεων και της επιφανειακής φήμης και πέφτει θύμα απαγωγής. Η Γαλλίδα γυναίκα του, επίσης δημοσιογράφος, μένει πίσω να αναζητά στοιχεία μέσα σε χάρτινους κόσμους. Η Ινδή φίλη της που προσπαθεί να κρατήσει ενωμένα τα σπασμένα κομμάτια της ελπίδας που πεθαίνει. Ομάδες αστυνομικών και ειδικών ερευνητών κάθε εθνικότητας, αναζητούν μια βολική λύση στα προβλήματα τους.

Μια ανθρώπινη Βαβέλ έτοιμη να καταρρεύσει που προσπαθεί απεγνωσμένα να σωθεί. Η ελπίδα μοιράζεται στις γλώσσες και ξαφνικά ο ενιαίος πόνος σπάει και μοιράζεται στις ομάδες. Το ενδιαφέρον για την διατήρηση της ζωής ενός ανθρώπου δένεται για άλλους με την διατήρηση μιας φήμης, για άλλους με την αποφυγή της κατακραυγής και μόνο για τους αγνούς, με την σωτηρία της αγάπης και την προστασία της ελπίδας.

Η Angelina Jolie πλαισιώνει μια ταινία που της πάει πολύ και ερμηνεύει ένα είδος που μας είχε λείψει. Μην ξεχνάτε πως η ακαδημία την έχει τιμήσει ήδη μια φορά για την ερμηνεία της στο Girl interrupted, μια από τις προσωπικές μου αγαπημένες, και με τον ρόλο αυτό δεν αποκλείεται να την δούμε άλλη μια φορά ανάμεσα στις 5 υποψήφιες για το χρυσό αγαλματάκι.

Η ταινία άλλωστε είναι φτιαγμένη για να στηρίξει την ερμηνεία αυτή και ορισμένες φορές αναλώνεται στον ρόλο της αυτό, αλλά και το υπόλοιπο καστ στέκεται εξίσου αξιοπρεπώς. Μας δίνεται η ευκαιρία βέβαια, κυρίως στο πρώτο κομμάτι της ταινίας και μέσω της κίνησης της κάμερας και των γρήγορων εναλλαγών της εικόνας, να μπούμε στον κόσμο αυτό, να νιώσουμε την δυσφορία, την αγανάκτηση και την τάση για φυγή, και να έρθουμε κοντά σε αρκετούς χαρακτήρες.

Οι ίδιες τεχνικές δεν αφήνουν τον θεατή να ηρεμίσει και να επαναπαυτεί σε καμία φάση, μεταφέροντας πολύ παραστατικά το μετέωρο συναίσθημα της χαμένης ασφάλειας που κυριαρχεί σε μια εμπόλεμη περιοχή. Εκπληκτική είναι η κορύφωση της ταινίας και ο τρόπος που ο σκηνοθέτης επιλέγει να θάψει για πρώτη φορά τους εκκωφαντικούς θορύβους της πόλης μέσα στην ησυχία και να δώσει προτεραιότητα στις κραυγές της χαμένης ελπίδας, καθώς και μια πολύ τρυφερή ατμόσφαιρα που δημιουργείται στην σκηνή πριν τους τίτλους τέλους.

Σε αρκετές φάσεις θυμίζει την Babel, αλλά ο Michael Winterbottom σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τα καταφέρει όπως ο Iñárritu, παρόλα αυτά η ταινία αξίζει γιατί παραμένει η αληθινή ιστορία του Daniel Pearl και της γυναίκας του Mariane, και καταφέρνει να σοκάρει χωρίς εικόνες φρίκης, να συγκινεί με τα αληθινά εμβόλιμα βίντεο χωρίς πρόσθετες σκηνοθετικές μελούρες, να δίνει νέο τόπο σε σκέψη για γεγονότα που οι περισσότεροι από εμάς ξεχάσαμε πολύ γρήγορα.

ΥΓ. με μία πρόχειρη αναζήτηση στο internet θα ανακαλύψετε πόσο καλή έρευνα έχει γίνει πριν την ταινία ωστε να σεβαστεί κάθε λεπτομέρια της αληθινής ιστορίας, σε βαθμό που προσθέτει ένα επιπλέον βάρος συγκίνησης για κάθε θεατή της τανίας.

Stardust (2007)

Ομολογώ ότι οι προσδοκίες μου για την συγκεκριμένη ταινία ήταν αρκετά χαμηλές και δεν περίμενα να είναι τόσο καλή. Κι αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει όταν επιστρατεύονται τόσο γνωστοί ηθοποιοί για τέτοιες παραμυθένιες παραγωγές το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι μια μέτρια ταινία με κράχτη τα μεγάλα ονόματα.

Η αστερόσκονη όμως δεν μένει μόνο εκεί. Από την πρώτη σκηνή δημιουργεί μια μαγευτική ατμόσφαιρα με τον υπέροχο συνδυασμό φωτογραφίας και ψηφιακής επεξεργασίας, και μας εισάγει σε έναν κόσμο που και εμείς οι ίδιοι θα θέλαμε να χαθούμε για πάντα.

Το μαγικό σετ συμπληρώνεται με πολύ ευφάνταστες ιδέες, που συνθέτουν την ιστορία της παραμυθένιας χώρας, και φυσικά με εκπληκτικά εφέ (μην περιμένετε το dvd τρέξτε στις μεγάλες οθόνες να την απολαύσετε). Επιπλέον το μακιγιάζ μεταμορφώνει εντυπωσιακά την Michelle Pfeiffer σε γριά μάγισσα που στην συνέχεια παίρνει την μορφή μιας νέας γυναίκας για να σφετεριστεί την κατάσταση και να κερδίσει την νεότητα για πάντα. Αναμφισβήτητα η κάθε σκηνή της είναι εθιστική αφού μας ξεπληρώνει το κενό που άφησε με τα 5 χρόνια απουσίας της από τα πλατώ.

Το μακιγιάζ σίγουρα δίνει και παίρνει, με αποκορύφωμα ένα σετ από εγκλωβισμένους στον κόσμο μας νεκρούς αποτυχημένους πρίγκιπες-υποψήφιους βασιλιάδες, που παρατηρούν όσα συμβαίνουν, βγάζουν γέλιο και με τα σχόλια τους θυμίζουν μια εκκεντρικά αστεία κριτική επιτροπή.

Από τα μεγαλύτερα ατού της ταινίας είναι αναμφισβήτητα ο Robert De Niro, που στην καριέρα του έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν ρόλο. Κι εδώ έρχεται να το αποδείξει περίτρανα, ερμηνεύοντας έναν απίστευτα διασκεδαστικό και ‘εκκεντρικό’ με τον δικό του τρόπο καπετάνιο (περιστοιχισμένο από ένα εξίσου διασκεδαστικό πλήρωμα), που αφήνει πίσω ακόμα και τον παρανοϊκό ρόλο του στα Analyze this\that.

Πέρα από τις ομολογουμένως δυνατές στιγμές της Pfeiffer και του De Niro, η χημεία όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλή και μας βοηθάει να βυθιστούμε πιο βαθιά στον κόσμο τους, και να τους αγαπήσουμε σαν τους ήρωες των παιδικών μας παραμυθιών. Επιπλέον διάσπαρτοι στην ταινία εμφανίζονται πολλοί γνωστοί ηθοποιοί ως guest (Peter O' Toole, Rupert Everett, Sienna Miller, o αγαπημένος μου David Walliams κ.α.) και φυσικά τον ρόλο του αφηγητή έχει ο Ian Mckellen με την εκπληκτική βαριά φωνή που λατρέψαμε όπου κι αν εμφανίστηκε.

Το soundtrack της ταινίας δεν θα μπορούσε παρά να είναι εξίσου μαγευτικό, με πολύ όμορφες μελωδικές στιγμές, αλλά και με τα τυπικά πομπώδη και ηρωικά ακούσματα που αρμόζουν σε κάθε ταινία που ασχολείται σε τελική ανάλυση με την μάχη του καλού και του κακού.

Αναμφισβήτητα από τις πιο όμορφες ταινίες της χρονιάς που καλύπτει τόσο το είδος της ταινίας φαντασίας όσο και το είδος της κωμωδίας, και αποτελεί την καλύτερη προθέρμανση για τις γιορτές που μας περιμένουν. Ας ελπίσουμε ότι η δεύτερη συνέχεια της Ναρνια και Η Τριλογία Του κόσμου θα έχουν αντίστοιχη ποιότητα και θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.

Ratatouille (2007)

Υποσχέθηκα και κάτι πιο mainstream, και για να κρατήσω τον λόγο μου ιδού το Ratatouille. Αν και ομολογώ ότι είχε κάποια στοιχεία που ίσως το διαχωρίσουν από κάθε άλλη ταινία του είδους. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι σιγά σιγά περνάει σε ταινίες animation η ιδέα ότι πέρα από τα εντυπωσιακά σχέδια, χρειάζονται και ίχνη σκηνοθεσίας. Είναι η πρώτη ταινία που βλέπω που οι δημιουργοί της θέλησαν να σκηνοθετήσουν πιο αυστηρά, και να πειραματιστούν με τρόπους που μπορούν να θέσουν σε σύγκριση το ratatouille με άλλες ταινίες, που δεν ανήκουν στην κατηγορία του animation.

Και δεν περιορίστηκαν μόνο στην σκηνοθεσία, αλλά προχώρησαν και στο σενάριο, που φυσικά κρατάει την βασική δομή του παραμυθιού που ζωντανεύει όταν υπάρχει πίστη, πασπαλισμένο με μερικά μηνύματα αισιοδοξίας και κατάργησης προκαταλήψεων και εξάλειψης αδικιών, αλλά πλαισιώνεται και με όμορφα παρασκηνιακά στοιχεία, και αστεία που ξεπερνούν τις απλές γκάφες.

Ο συνδυασμός όλων αυτών και φυσικά του εκπληκτικού animation σε κάνει να πιστεύεις ορισμένες φορές ότι βλέπεις μια ταινία με πραγματικούς ηθοποιούς, και φυσικά εδώ οι ερμηνείες είναι φτιαγμένες ακριβώς όπως πρέπει.

Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό η ταινία είναι ντυμένη με ένα εκπληκτικό soundtrack που ταιριάζει απόλυτα με την μελαγχολική ατμόσφαιρα του νυχτερινού Παρισιού, με κορυφαίες στιγμές την γιορτή των ποντικιών (κανονικό rat pack μιλάμε) και τους τίτλους τέλους, οι οποίοι συνοδεύονται από ένα άλλο είδος εξίσου εντυπωσιακού animation.

Εν κατακλείδι δικαίως για την ταινία δημιουργήθηκε σούσουρο ότι ξεχωρίζει από όλες τις άλλες του είδους, αφού σε κάθε τομέα δημιουργίας προσθέτει κάτι καινούργιο, και οι δημιουργοί έχουν δώσει προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια με τέτοιο τρόπο, που ανέβασαν πολύ τον πήχη για τις επόμενες παραγωγές. Μετά το αποτυχημένο Shrek III ήρθε το Ratatouille να μου ξαναδώσει ελπίδες ότι το animation ακόμα ακμάζει.

ΥΓ. δεν έχω καταφέρει να δω την ταινία με ελληνικές φωνές οπότε δεν ξέρω ποια να σας προτείνω, πάντως η αγγλική μεταγλώττιση μου άρεσε πάρα πολύ

Update

Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω πολύ σοβαρά προβλήματα με τον υπολογιστή μου καθώς και με την σύνδεσή μου στο ίντερνετ , και γι’ αυτό δεν έχω κάνει καμιά νέα ανάρτηση. Έχω ετοιμάσει όμως μερικές κριτικές, που θα δημοσιεύσω αυτήν την εβδομάδα μία-μία ώστε να μην αδικηθούν με μαζική δημοσίευση. Οι ταινίες αυτές δυστυχώς για μερικούς αποτελούν καθαρά σινεφίλ επιλογές, και για τον λόγο αυτό θα προσπαθήσω να τις πλαισιώσω και με κριτικές για πιο mainstream παραγωγές, για να μην κουράσω κανέναν. Λίγη υπομονή λοιπόν, και μέχρι να τα ξαναπούμε ρίξτε μια ανάγνωση σε μερικές φθαρμένες μου σκέψεις σχετικές με την ‘Le proces’ του Orson Welles που παρακολούθησα πριν από δύο βδομάδες.

Le Procès (aka The trial-1962)

Είναι κρίμα που λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζω με τον υπολογιστή μου και το ίντερνετ τις τελευταίες δυο εβδομάδες, άφησα να περάσει τόσος καιρός από τότε που είδα την ταινία μέχρι να γράψω την κριτική αυτή. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να φανώ δίκαιος πλέον απέναντι σ’ αυτό το κινηματογραφικό αριστούργημα, αλλά δεν θα ήθελα να το αφήσω τελείως ασχολίαστο.

Ότι ο welles είναι εμπνευστής ενός ιδανικού κινηματογράφου, που παράγει τέχνη, και κάθε ταινία αποτελεί ένα δημιουργικό ταξίδι προς κάτι καινούργιο, νομίζω είναι αποδεκτό από κάθε κινηματογραφόφιλο. Το καινούργιο στοιχείο προσωπικής επίτευξης του σε αυτήν την ταινία όμως είναι ότι παραδίδει απλόχερα για άλλη μια φορά μαθήματα, για το πώς να γυρίσει κανείς την καλύτερη μεταφορά ενός βιβλίου σε ταινία.

Η ‘Δίκη’ του Κάφκα, περνά μέσα από τον αλάνθαστο φακό του Welles με φίλτρο την φαντασία και τον αστείρευτο οραματισμό του, και το αριστουργηματικό αποτέλεσμα, μπορεί να μην ακολουθείται εύκολα από τον καθένα, αλλά αποτελεί αν μη τι άλλο προϊόν αβίαστης ιδιοφυίας.

Οι παρεμβάσεις του Welles, περιορίζονται στην απλοποίηση κάποιων βαθύτερων νοημάτων που συναντάμε στο βιβλίο, χωρίς όμως αυτά να ξεγυμνώνονται από τα εθιστικά καλλύματά τους, που μας οδηγούν να ψάξουμε βαθύτερα για να ξεσκεπάσουμε την αλήθεια.

Η αγωνία της μόνιμης απορίας, η εσωτερική δύναμη που μας ωθεί προς την καταστροφή, η ελπίδα που σκοτώνεται από την ακλόνητη τάξη πραγμάτων, ο φόβος για την κατάληξη, ο τρόμος στο βήμα πριν την λύτρωση, η απογοήτευση της εξιλέωσης, κι η αναγέννηση ενός κρυστάλλινου φοίνικα μέσα από τις στάχτες που σκόρπισε η ίδια του η ουσία στο χώμα, ως σύμβολο μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας που σπάει σε χίλια κομμάτια σε κάθε της προσπάθεια να συναρμολογηθεί, όλα στοιχεία που ξεπηδούν από τις σελίδες του βιβλίου για να ποτίσουν κάθε ενσταντανέ της ταινίας.

Μια αλχημεία μαγική με το μολύβι του Κάφκα να γράφει στο φιλμ ο Welles, και οι εικόνες από κάρβουνο του Κάφκα να γίνονται στιγμές από όνειρα στην φαντασία του Welles.

Ο πρώτος παρουσιάζει ένα έργο που δεν του λείπει τίποτα, κι ο δεύτερος δεν έρχεται να προσθέσει κάτι καινούργιο, αλλά να εδραιώσει την αλήθεια χωρίς να την επαναλάβει. Κι αν μια μικρή ανατροπή σας ταράξει το τέλος, δεν υπάρχει λόγος σύγχυσης.. μέσα από τους καπνούς η αλήθεια βγαίνει αναλλοίωτη.

ΥΓ 1: εξαιρετική θεωρώ την απόφαση του Welles να δευτεραγωνιστήσει στην ταινία, αφήνοντας την έγνοια του πρωταγωνιστή στον εκπληκτικό για τον ρόλο αυτό Antony Perkins, κάτι που του έδωσε και την ευκαιρία να ρίξει όλη την προσοχή του στην σκηνοθεσία, και να δημιουργήσει την πιο πλήρη και καλά πλαισιωμένη ταινία του, χρόνια μετά τον Πολίτη Κέιν.

ΥΓ 2: την ταινία την παρακολούθησα στα πλαίσια του 20ού Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, και ήταν παρμένη από το Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου. Καθότι η αυθεντική έκδοση της ταινίας από την δεκαετία του 60, οι υπότιτλοι ήταν στην καθαρεύουσα και με την φωνή τους στο βάθος του χρόνου προσέθεσαν ένα ακόμα μαγευτικό στοιχείο στην προβολή αυτή. Αν κάποιος έχει την εξαιρετική τύχη να πετύχει καμιά κόπια της ταινίας σε κάποιο βίντεο κλαμπ, ας ειδοποιήσει με σχόλιο.