A Mighty Heart (2007)

Μια χαοτική πόλη, ένας κυκεώνας πολιτισμών, μια ανθρώπινη δίνη, θόρυβος κάθε μορφής, μια σκόνη που εισχωρεί παντού, ένα μόνιμο σύννεφο που εμποδίζει κάθε φως και βυθίζει την ατμόσφαιρα σε μια παλέτα γκρίζων χρωμάτων, και μια ανάσα που δυσκολεύει να βγει όσο γίνεται όλο και πιο αναγκαία, και πνίγει μαζί της την τελευταία ελπίδα για σωτηρία.

Από τα πρώτα κιόλας γρήγορα πλάνα της ταινίας, βυθιζόμαστε σ’ αυτόν τον αποπνικτικό κόσμο, που μοιάζει καταδικασμένος να μετρά συντρίμμια μετά τον πόλεμο που ανακάτεψε το χάος λίγο περισσότερο. Ανάμεσα στις σπασμένες πέτρες, την σκόνη που καταπίνει τον αέρα, τα παλιοσίδερα που σέρνονται στους δρόμους, τα γυμνά πόδια που χάνονται στο χώμα που πατούν, τις φωνές, τις σειρήνες και τις κόρνες που ουρλιάζουν, μια αγωνία προσπαθεί να βρει τρόπο να εκτονωθεί.

Ένας Εβραίος Αμερικανός δημοσιογράφος χάνεται στον κόσμο των προκαταλήψεων και της επιφανειακής φήμης και πέφτει θύμα απαγωγής. Η Γαλλίδα γυναίκα του, επίσης δημοσιογράφος, μένει πίσω να αναζητά στοιχεία μέσα σε χάρτινους κόσμους. Η Ινδή φίλη της που προσπαθεί να κρατήσει ενωμένα τα σπασμένα κομμάτια της ελπίδας που πεθαίνει. Ομάδες αστυνομικών και ειδικών ερευνητών κάθε εθνικότητας, αναζητούν μια βολική λύση στα προβλήματα τους.

Μια ανθρώπινη Βαβέλ έτοιμη να καταρρεύσει που προσπαθεί απεγνωσμένα να σωθεί. Η ελπίδα μοιράζεται στις γλώσσες και ξαφνικά ο ενιαίος πόνος σπάει και μοιράζεται στις ομάδες. Το ενδιαφέρον για την διατήρηση της ζωής ενός ανθρώπου δένεται για άλλους με την διατήρηση μιας φήμης, για άλλους με την αποφυγή της κατακραυγής και μόνο για τους αγνούς, με την σωτηρία της αγάπης και την προστασία της ελπίδας.

Η Angelina Jolie πλαισιώνει μια ταινία που της πάει πολύ και ερμηνεύει ένα είδος που μας είχε λείψει. Μην ξεχνάτε πως η ακαδημία την έχει τιμήσει ήδη μια φορά για την ερμηνεία της στο Girl interrupted, μια από τις προσωπικές μου αγαπημένες, και με τον ρόλο αυτό δεν αποκλείεται να την δούμε άλλη μια φορά ανάμεσα στις 5 υποψήφιες για το χρυσό αγαλματάκι.

Η ταινία άλλωστε είναι φτιαγμένη για να στηρίξει την ερμηνεία αυτή και ορισμένες φορές αναλώνεται στον ρόλο της αυτό, αλλά και το υπόλοιπο καστ στέκεται εξίσου αξιοπρεπώς. Μας δίνεται η ευκαιρία βέβαια, κυρίως στο πρώτο κομμάτι της ταινίας και μέσω της κίνησης της κάμερας και των γρήγορων εναλλαγών της εικόνας, να μπούμε στον κόσμο αυτό, να νιώσουμε την δυσφορία, την αγανάκτηση και την τάση για φυγή, και να έρθουμε κοντά σε αρκετούς χαρακτήρες.

Οι ίδιες τεχνικές δεν αφήνουν τον θεατή να ηρεμίσει και να επαναπαυτεί σε καμία φάση, μεταφέροντας πολύ παραστατικά το μετέωρο συναίσθημα της χαμένης ασφάλειας που κυριαρχεί σε μια εμπόλεμη περιοχή. Εκπληκτική είναι η κορύφωση της ταινίας και ο τρόπος που ο σκηνοθέτης επιλέγει να θάψει για πρώτη φορά τους εκκωφαντικούς θορύβους της πόλης μέσα στην ησυχία και να δώσει προτεραιότητα στις κραυγές της χαμένης ελπίδας, καθώς και μια πολύ τρυφερή ατμόσφαιρα που δημιουργείται στην σκηνή πριν τους τίτλους τέλους.

Σε αρκετές φάσεις θυμίζει την Babel, αλλά ο Michael Winterbottom σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τα καταφέρει όπως ο Iñárritu, παρόλα αυτά η ταινία αξίζει γιατί παραμένει η αληθινή ιστορία του Daniel Pearl και της γυναίκας του Mariane, και καταφέρνει να σοκάρει χωρίς εικόνες φρίκης, να συγκινεί με τα αληθινά εμβόλιμα βίντεο χωρίς πρόσθετες σκηνοθετικές μελούρες, να δίνει νέο τόπο σε σκέψη για γεγονότα που οι περισσότεροι από εμάς ξεχάσαμε πολύ γρήγορα.

ΥΓ. με μία πρόχειρη αναζήτηση στο internet θα ανακαλύψετε πόσο καλή έρευνα έχει γίνει πριν την ταινία ωστε να σεβαστεί κάθε λεπτομέρια της αληθινής ιστορίας, σε βαθμό που προσθέτει ένα επιπλέον βάρος συγκίνησης για κάθε θεατή της τανίας.

Stardust (2007)

Ομολογώ ότι οι προσδοκίες μου για την συγκεκριμένη ταινία ήταν αρκετά χαμηλές και δεν περίμενα να είναι τόσο καλή. Κι αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει όταν επιστρατεύονται τόσο γνωστοί ηθοποιοί για τέτοιες παραμυθένιες παραγωγές το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι μια μέτρια ταινία με κράχτη τα μεγάλα ονόματα.

Η αστερόσκονη όμως δεν μένει μόνο εκεί. Από την πρώτη σκηνή δημιουργεί μια μαγευτική ατμόσφαιρα με τον υπέροχο συνδυασμό φωτογραφίας και ψηφιακής επεξεργασίας, και μας εισάγει σε έναν κόσμο που και εμείς οι ίδιοι θα θέλαμε να χαθούμε για πάντα.

Το μαγικό σετ συμπληρώνεται με πολύ ευφάνταστες ιδέες, που συνθέτουν την ιστορία της παραμυθένιας χώρας, και φυσικά με εκπληκτικά εφέ (μην περιμένετε το dvd τρέξτε στις μεγάλες οθόνες να την απολαύσετε). Επιπλέον το μακιγιάζ μεταμορφώνει εντυπωσιακά την Michelle Pfeiffer σε γριά μάγισσα που στην συνέχεια παίρνει την μορφή μιας νέας γυναίκας για να σφετεριστεί την κατάσταση και να κερδίσει την νεότητα για πάντα. Αναμφισβήτητα η κάθε σκηνή της είναι εθιστική αφού μας ξεπληρώνει το κενό που άφησε με τα 5 χρόνια απουσίας της από τα πλατώ.

Το μακιγιάζ σίγουρα δίνει και παίρνει, με αποκορύφωμα ένα σετ από εγκλωβισμένους στον κόσμο μας νεκρούς αποτυχημένους πρίγκιπες-υποψήφιους βασιλιάδες, που παρατηρούν όσα συμβαίνουν, βγάζουν γέλιο και με τα σχόλια τους θυμίζουν μια εκκεντρικά αστεία κριτική επιτροπή.

Από τα μεγαλύτερα ατού της ταινίας είναι αναμφισβήτητα ο Robert De Niro, που στην καριέρα του έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν ρόλο. Κι εδώ έρχεται να το αποδείξει περίτρανα, ερμηνεύοντας έναν απίστευτα διασκεδαστικό και ‘εκκεντρικό’ με τον δικό του τρόπο καπετάνιο (περιστοιχισμένο από ένα εξίσου διασκεδαστικό πλήρωμα), που αφήνει πίσω ακόμα και τον παρανοϊκό ρόλο του στα Analyze this\that.

Πέρα από τις ομολογουμένως δυνατές στιγμές της Pfeiffer και του De Niro, η χημεία όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλή και μας βοηθάει να βυθιστούμε πιο βαθιά στον κόσμο τους, και να τους αγαπήσουμε σαν τους ήρωες των παιδικών μας παραμυθιών. Επιπλέον διάσπαρτοι στην ταινία εμφανίζονται πολλοί γνωστοί ηθοποιοί ως guest (Peter O' Toole, Rupert Everett, Sienna Miller, o αγαπημένος μου David Walliams κ.α.) και φυσικά τον ρόλο του αφηγητή έχει ο Ian Mckellen με την εκπληκτική βαριά φωνή που λατρέψαμε όπου κι αν εμφανίστηκε.

Το soundtrack της ταινίας δεν θα μπορούσε παρά να είναι εξίσου μαγευτικό, με πολύ όμορφες μελωδικές στιγμές, αλλά και με τα τυπικά πομπώδη και ηρωικά ακούσματα που αρμόζουν σε κάθε ταινία που ασχολείται σε τελική ανάλυση με την μάχη του καλού και του κακού.

Αναμφισβήτητα από τις πιο όμορφες ταινίες της χρονιάς που καλύπτει τόσο το είδος της ταινίας φαντασίας όσο και το είδος της κωμωδίας, και αποτελεί την καλύτερη προθέρμανση για τις γιορτές που μας περιμένουν. Ας ελπίσουμε ότι η δεύτερη συνέχεια της Ναρνια και Η Τριλογία Του κόσμου θα έχουν αντίστοιχη ποιότητα και θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.

Ratatouille (2007)

Υποσχέθηκα και κάτι πιο mainstream, και για να κρατήσω τον λόγο μου ιδού το Ratatouille. Αν και ομολογώ ότι είχε κάποια στοιχεία που ίσως το διαχωρίσουν από κάθε άλλη ταινία του είδους. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι σιγά σιγά περνάει σε ταινίες animation η ιδέα ότι πέρα από τα εντυπωσιακά σχέδια, χρειάζονται και ίχνη σκηνοθεσίας. Είναι η πρώτη ταινία που βλέπω που οι δημιουργοί της θέλησαν να σκηνοθετήσουν πιο αυστηρά, και να πειραματιστούν με τρόπους που μπορούν να θέσουν σε σύγκριση το ratatouille με άλλες ταινίες, που δεν ανήκουν στην κατηγορία του animation.

Και δεν περιορίστηκαν μόνο στην σκηνοθεσία, αλλά προχώρησαν και στο σενάριο, που φυσικά κρατάει την βασική δομή του παραμυθιού που ζωντανεύει όταν υπάρχει πίστη, πασπαλισμένο με μερικά μηνύματα αισιοδοξίας και κατάργησης προκαταλήψεων και εξάλειψης αδικιών, αλλά πλαισιώνεται και με όμορφα παρασκηνιακά στοιχεία, και αστεία που ξεπερνούν τις απλές γκάφες.

Ο συνδυασμός όλων αυτών και φυσικά του εκπληκτικού animation σε κάνει να πιστεύεις ορισμένες φορές ότι βλέπεις μια ταινία με πραγματικούς ηθοποιούς, και φυσικά εδώ οι ερμηνείες είναι φτιαγμένες ακριβώς όπως πρέπει.

Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό η ταινία είναι ντυμένη με ένα εκπληκτικό soundtrack που ταιριάζει απόλυτα με την μελαγχολική ατμόσφαιρα του νυχτερινού Παρισιού, με κορυφαίες στιγμές την γιορτή των ποντικιών (κανονικό rat pack μιλάμε) και τους τίτλους τέλους, οι οποίοι συνοδεύονται από ένα άλλο είδος εξίσου εντυπωσιακού animation.

Εν κατακλείδι δικαίως για την ταινία δημιουργήθηκε σούσουρο ότι ξεχωρίζει από όλες τις άλλες του είδους, αφού σε κάθε τομέα δημιουργίας προσθέτει κάτι καινούργιο, και οι δημιουργοί έχουν δώσει προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια με τέτοιο τρόπο, που ανέβασαν πολύ τον πήχη για τις επόμενες παραγωγές. Μετά το αποτυχημένο Shrek III ήρθε το Ratatouille να μου ξαναδώσει ελπίδες ότι το animation ακόμα ακμάζει.

ΥΓ. δεν έχω καταφέρει να δω την ταινία με ελληνικές φωνές οπότε δεν ξέρω ποια να σας προτείνω, πάντως η αγγλική μεταγλώττιση μου άρεσε πάρα πολύ

Update

Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω πολύ σοβαρά προβλήματα με τον υπολογιστή μου καθώς και με την σύνδεσή μου στο ίντερνετ , και γι’ αυτό δεν έχω κάνει καμιά νέα ανάρτηση. Έχω ετοιμάσει όμως μερικές κριτικές, που θα δημοσιεύσω αυτήν την εβδομάδα μία-μία ώστε να μην αδικηθούν με μαζική δημοσίευση. Οι ταινίες αυτές δυστυχώς για μερικούς αποτελούν καθαρά σινεφίλ επιλογές, και για τον λόγο αυτό θα προσπαθήσω να τις πλαισιώσω και με κριτικές για πιο mainstream παραγωγές, για να μην κουράσω κανέναν. Λίγη υπομονή λοιπόν, και μέχρι να τα ξαναπούμε ρίξτε μια ανάγνωση σε μερικές φθαρμένες μου σκέψεις σχετικές με την ‘Le proces’ του Orson Welles που παρακολούθησα πριν από δύο βδομάδες.

Le Procès (aka The trial-1962)

Είναι κρίμα που λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζω με τον υπολογιστή μου και το ίντερνετ τις τελευταίες δυο εβδομάδες, άφησα να περάσει τόσος καιρός από τότε που είδα την ταινία μέχρι να γράψω την κριτική αυτή. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να φανώ δίκαιος πλέον απέναντι σ’ αυτό το κινηματογραφικό αριστούργημα, αλλά δεν θα ήθελα να το αφήσω τελείως ασχολίαστο.

Ότι ο welles είναι εμπνευστής ενός ιδανικού κινηματογράφου, που παράγει τέχνη, και κάθε ταινία αποτελεί ένα δημιουργικό ταξίδι προς κάτι καινούργιο, νομίζω είναι αποδεκτό από κάθε κινηματογραφόφιλο. Το καινούργιο στοιχείο προσωπικής επίτευξης του σε αυτήν την ταινία όμως είναι ότι παραδίδει απλόχερα για άλλη μια φορά μαθήματα, για το πώς να γυρίσει κανείς την καλύτερη μεταφορά ενός βιβλίου σε ταινία.

Η ‘Δίκη’ του Κάφκα, περνά μέσα από τον αλάνθαστο φακό του Welles με φίλτρο την φαντασία και τον αστείρευτο οραματισμό του, και το αριστουργηματικό αποτέλεσμα, μπορεί να μην ακολουθείται εύκολα από τον καθένα, αλλά αποτελεί αν μη τι άλλο προϊόν αβίαστης ιδιοφυίας.

Οι παρεμβάσεις του Welles, περιορίζονται στην απλοποίηση κάποιων βαθύτερων νοημάτων που συναντάμε στο βιβλίο, χωρίς όμως αυτά να ξεγυμνώνονται από τα εθιστικά καλλύματά τους, που μας οδηγούν να ψάξουμε βαθύτερα για να ξεσκεπάσουμε την αλήθεια.

Η αγωνία της μόνιμης απορίας, η εσωτερική δύναμη που μας ωθεί προς την καταστροφή, η ελπίδα που σκοτώνεται από την ακλόνητη τάξη πραγμάτων, ο φόβος για την κατάληξη, ο τρόμος στο βήμα πριν την λύτρωση, η απογοήτευση της εξιλέωσης, κι η αναγέννηση ενός κρυστάλλινου φοίνικα μέσα από τις στάχτες που σκόρπισε η ίδια του η ουσία στο χώμα, ως σύμβολο μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας που σπάει σε χίλια κομμάτια σε κάθε της προσπάθεια να συναρμολογηθεί, όλα στοιχεία που ξεπηδούν από τις σελίδες του βιβλίου για να ποτίσουν κάθε ενσταντανέ της ταινίας.

Μια αλχημεία μαγική με το μολύβι του Κάφκα να γράφει στο φιλμ ο Welles, και οι εικόνες από κάρβουνο του Κάφκα να γίνονται στιγμές από όνειρα στην φαντασία του Welles.

Ο πρώτος παρουσιάζει ένα έργο που δεν του λείπει τίποτα, κι ο δεύτερος δεν έρχεται να προσθέσει κάτι καινούργιο, αλλά να εδραιώσει την αλήθεια χωρίς να την επαναλάβει. Κι αν μια μικρή ανατροπή σας ταράξει το τέλος, δεν υπάρχει λόγος σύγχυσης.. μέσα από τους καπνούς η αλήθεια βγαίνει αναλλοίωτη.

ΥΓ 1: εξαιρετική θεωρώ την απόφαση του Welles να δευτεραγωνιστήσει στην ταινία, αφήνοντας την έγνοια του πρωταγωνιστή στον εκπληκτικό για τον ρόλο αυτό Antony Perkins, κάτι που του έδωσε και την ευκαιρία να ρίξει όλη την προσοχή του στην σκηνοθεσία, και να δημιουργήσει την πιο πλήρη και καλά πλαισιωμένη ταινία του, χρόνια μετά τον Πολίτη Κέιν.

ΥΓ 2: την ταινία την παρακολούθησα στα πλαίσια του 20ού Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, και ήταν παρμένη από το Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου. Καθότι η αυθεντική έκδοση της ταινίας από την δεκαετία του 60, οι υπότιτλοι ήταν στην καθαρεύουσα και με την φωνή τους στο βάθος του χρόνου προσέθεσαν ένα ακόμα μαγευτικό στοιχείο στην προβολή αυτή. Αν κάποιος έχει την εξαιρετική τύχη να πετύχει καμιά κόπια της ταινίας σε κάποιο βίντεο κλαμπ, ας ειδοποιήσει με σχόλιο.

The Lady From Shanghai (1947)

Χτες το βράδυ είχα την χαρά να μοιραστώ μαζί με καμιά 20ρια ακόμα άτομα, μια από τις πιο όμορφες αίθουσες της Αθήνας, στον κινηματογράφο Ιντεαλ στην Πανεπιστημίου, για να απολαύσουμε όλοι μαζί το αριστούργημα του Orson Welles ‘Η κυρία από την Σαγκάη’. Και τι αριστούργημα ήταν πράγματι…

Νομίζω ότι και να πει κανείς για τις δημιουργίες του Welles είναι λίγο. Αυτό που συνήθως εντυπωσιάζει είναι η εκπληκτικά ενδιαφέρουσες και καινοτόμες τεχνικές που χρησιμοποιούσε σε κάθε ταινία του. Τεχνικές που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να σκεφτεί και τεχνικές που μόνο στις ταινίες του συναντήσαμε, όσο κι αν επηρέασαν την σκηνοθεσία σαν τέχνη, κανείς δεν θα μπορούσε να τις κλέψει αξιοπρεπώς.

Από την βόλτα στο πάρκο με την άμαξα και την σαγηνευτικά διαπλεκομενη σκηνή στο καράβι που πέρα από τσιγάρα ανταλλάσσονται και δόλια παιχνίδια, μέχρι την εκπληκτικά παραμυθένια κορύφωση στο δωμάτιο με τους καθρέφτες της σκηνής του τέλους, όλα είναι δοσμένα με ένα εθιστικο τρόπο που σε κρατάει προσηλωμένο στην οθόνη με τουρλωτά μάτια και φόβο ότι αν τα ανοιγοκλείσεις, ακόμα και το καρέ που θα χάσεις θα είναι μεγάλη απώλεια.

Το σενάριο δε, έρχεται για να αποδείξει πως μπορείς να προσθέσεις μερικές ανατροπές σε μια φαινομενικά απλή ιστορία, και σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία, να δημιουργήσεις μια ταινία καλλιτέχνημα, που συγχρόνως αφήνει τον θεατή σε αγωνία, τον εκπλήσσει και τον θαμπώνει, και χορταίνει την ικανοποίηση του για την ταινία, αφήνοντας τον συνέχεια κρεμασμένο από τα καρέ να ρωτά τον εαυτό του αν έχει δει κάτι πιο όμορφο από αυτό που έχει μπροστά του.

Αναμφισβήτητα η ταινία είναι άλλη μια τρανή απόδειξη ότι το χρώμα που έλειπε από τον κινηματογράφο της εποχής δεν έκανε πραγματικά καμιά διαφορά, μιας και το ασπρόμαυρο της εικόνας, δεν ήταν δυνατό να κρύψει την εκθαμβωτική ομορφιά της Ryta Hayworth, ή την μεθυστική ατμόσφαιρα των παιχνιδιών εξαπάτησης που διασκορπίζονται στην ταινία.

Και σαν να μην ήταν αρκετά από μόνα τους όλα αυτά, για τους φαν των δικαστικών ταινιών, υπάρχει κι ένα κομμάτι δίκης που αγγίζει την τελειότητα του Mr smith goes to Washington, και σε ευφάνταστα διασκεδαστικά γεγονότα, είχα να δω κάτι τέτοιο από την δίκη της Σοραγια και του Ναντιτο στο Maria la del barrio (τι έχω δει ρε παιδιά ο ανθρωπας] -σας έστειλα τελείως).

Τέλος ταινία Orson Welles χωρίς βαθύτερα κοινωνικά μηνύματα δεν γίνεται, και σαν άλλος πολίτης Κειν, μας δίνει το μάθημα του για τον κοινωνικό αλληλοσπαραγμό, και την αντιζηλία μέσω της διαπλοκής που μόνο σε ένα πράγμα μπορεί να οδηγήσει… τον θάνατο (μεταφορικά και όχι μόνο).

El Greco (2007)

Απογοητευτικός ο “el Greco” σε μια παραγωγή που υποσχόταν πολλά αλλά έμεινε μόνο στις υποσχέσεις. Είναι καλό το γεγονός ότι ο ελληνικός κινηματογράφος εξελίσσεται και πιο τολμηρές παραγωγές υλοποιούνται, αλλά βλέποντας την ταινία συνειδητοποιεί κανείς ότι μας χωρίζει πολύς δρόμος από τις αντίστοιχες ξένες παραγωγές.

Τι κι αν έπεσε χρηματοδότηση από ξένους παράγοντες, τι κι αν επιστρατευτήκαν ξένοι ηθοποιοί και μερικά μεγάλα ονόματα από τον ελληνικό χώρο, τι κι αν ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος από μόνος του παραμένει μια μορφή που συγκινεί βαθύτατα τους Έλληνες με το έργο και την ζωή του, τίποτα από αυτά δεν ήταν ικανό να αντισταθμίσει το πολύ κακό σενάριο που κατ’ επέκταση βούλιαζε όλη την ταινία.

Πολλές ‘τρύπες’, αχρείαστες σκηνές, άκυρες εξάρσεις των ρόλων, χωρίς εδραιωμένο συναισθηματικό υπόβαθρο να τις στηρίζει, κομματιασμένη βιογραφία του μεγάλου ζωγράφου, και σκηνές που στο στήσιμο τους ήταν μέτριες, αλλά στην πλοκή τους ήταν ή αργές ή πολύ βιαστικές, ήταν στοιχεία αρκετά ώστε να υποβαθμίσουν αρκετά την ταινία.

Προσθέστε ένα άθλιο σπηκαζ στις πρώτες σκηνές της Δήμητρας Ματσουκα, και ‘φτηνά’ εφε σε μερικές ακόμα, και έχετε συνθέσει όλα τα στοιχεία της ταινίας που την αναγκάζουν να γίνεται επικίνδυνα ενοχλητική.

Ο ρόλος του Σωτήρη Μουστάκα εξαιρετικά μικρός, παρόλα αυτά συγκινεί εξ’ αιτίας του ταλέντου του και της πρόσφατης απώλειας του. Μεγάλο ατού της ταινίας ο Λάκης Λαζοπουλος, που κλέβει την παράσταση με έναν ρόλο έκπληξη που κερδίζει αμέσως τον θεατή (κρίμα που το σενάριο που του δόθηκε ήταν τόσο φτηνό και η σκηνοθεσία στην πιο μεγαλειώδη σκηνή του ήταν λίγη και δεν μπορούσε να προσδώσει στην σκηνή την δραματικότητα που της άξιζε). Εξαιρετικοί οι ξένοι ηθοποιοί στους ρόλους που πλαισιώνουν τον Greco, καθώς και ο ίδιος ο Ashdon (τονίζω όμως ότι το σενάριο δεν τους βοήθησε ιδιαίτερα).

Κατά τα αλλά, λίγες σκόρπιες στιγμές που θα ευχαριστηθείτε κάποιο πλάνο ή κάποια ερμηνευτική στιγμή, ακόμα λιγότερες στιγμές που η φωτογραφία της ταινίας έχει κάτι ενδιαφέρον να δείξει, με την καλλιτεχνική δημιουργία του ζωγράφου να αδικείται στο μέγιστο βαθμό σε σημείο που φορές παραγκωνίζεται τελείως, και μια μέτρια προς καλή μουσική του ‘Vangelis’ που όμως δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Εν κατακλείδι, δείτε την επειδή είστε Έλληνες, χαρείτε με την τόλμη των δημιουργών να εξελίξουν τον ελληνικό κινηματογράφο, αφεθειτε ελεύθεροι να εκφράσετε την δυσαρέσκεια σας με ότι σας χαλάει και μην δίνετε δικαιολογίες του τύπου ‘για ελληνική ταινία καλή ήταν’ και παρακαλέστε μαζί μου να βρεθεί κάποιος μεγάλος Ισπανός σκηνοθέτης που θα φέρει μαζί του και το μεγάλο κεφάλαιο, που θα αναλάβει να ξαναγυρίσει όπως της αξίζει την ζωή του μεγάλου αυτού ανθρώπου.

The Illusionist (2006)

Δυστυχώς για τον μάγο Eisenheim η κυκλοφορία της ταινίας αυτής συνέπεσε με την κυκλοφορία του prestige. Αναγκαστικά οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες, μιας και οι δυο διαπραγματεύονται θέματα επικίνδυνα κοντά το ένα με το άλλο, ενώ συγχρόνως χρησιμοποιούν τα ιδία τρικ στις υποθέσεις τους.

Ακόμα και στην κριτική μου δεν μπορώ να αποφύγω την σύγκριση, μιας και είχα ήδη δει το Prestige πριν τον μάγο, και πέρασα όλη την ταινία να παρατηρώ τις ομοιότητες και τις διαφορές των δυο. Στην μάχη αυτή, χαμένος βγήκε ο Eisenheim κυρίως λογω της σκηνοθετικής υπεροχής του prestige. Και οι ερμηνείες όμως υστερούσαν σημαντικά. Ο Edward Norton, παρ’ ότι εθιστικός, φαίνεται λίγος για τον ρόλο του, σε αντίθεση με τους πολύ δυνατούς αντίπαλους μάγους του Prestige που ερμήνευσαν εκπληκτικά ο Christian Bale και ο Hugh Jackman που μετά τους x-men μόνο ευχάριστα μας εκπλήσσει με τις κινηματογραφικές επιλογές του. Φυσικά η Jessica Biel δεν μπορεί να φτάσει την Scarlett Johansson, αν και ο ρόλος της απομακρύνεται πολύ από αυτόν της τελευταίας, και μας αναγκάζει να της δείξουμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, και να περιμένουμε με αγωνιά τα επόμενα της βήματα. Σίγουρα έχει προχωρήσει πολύ από τις μέρες της «στον 7^ο ουρανό».

Ο έπαινος όμως πηγαίνει στον Rufus Sewell που με την ερμηνεία του σαν τον εστεμμένο πρίγκιπα, πλαισιώνει εκπληκτικά το καστ των πρωταγωνιστών και σε αρκετές στιγμές τους καπελώνει με τις ερμηνευτικές του ικανότητες.

Όσον αφόρα την υπόθεση και πάλι το illusionist βρίσκεται σε ατυχή θέση για οποίον έχει δει το prestige. Τα κόλπα που χρησιμοποιεί για να καταπλήξει το κοινό, βρίσκουν απέναντι τους τις αμφιβολίες μας, και δεν καταφέρνουν να μας θαμπώσουν, όπως περίμεναν, μιας και το prestige μας έχει βάλει σε σοβαρές υποψίες και πλέον αμφισβητούμε πιο εύκολα γεγονότα που μοιάζουν αληθινά, αλλά συγχρόνως δεν στέκουν.

Στον δημιουργικό τομέα όμως, παραδέχομαι την φωτογραφία και την πλούσια μουσική το Phillip Glass, που δένει εξαίσια με το κλίμα και τις καταστάσεις της ταινίας. Και φυσικά την μεγαλύτερη ατραξιόν της ταινίας που είναι τα μαγικά κόλπα, που ίσως είναι ο μόνος τομέας που η ταινία υπερέχει οποιασδήποτε άλλης του είδους. Είναι αναμφισβήτητα κόλπα που θαμπώνουν τον θεατή που τα παρακολουθεί στην παράσταση αλλά μαγεύουν συγχρόνως κι εμάς που τα βλέπουμε απ’ έξω, με την καλαισθησία τους και την μαγικότητα που αποπνέουν.

Πραγματικά λυπάμαι που αυτές οι δυο ταινίες συνέπεσαν, γιατί κι ο μάγος Eisenheim παραμένει μια πολύ καλή ταινία, και ειδικά για όσους δεν έχουν δει το prestige ίσως καταφέρει να τους μαγέψει πολύ περισσότερο και να κερδίσει επάξια μια θέση στις αγαπημένες τους. Έχοντας δει και τις δυο όμως, μπορώ να καταλάβω την 87^η θέση του Prestige στο τοπ 250 του imdb.com σε σχέση με τον παραγκωνισμό του μάγου.

more more more updates

Επειδή η λίστα με τις ετικέτες είχε ξεχειλώσει ολίγον τι, σκέφτηκα να τις μαζέψω σε πτυσσόμενα μενού αφού τις κατηγοριοποιήσω πρώτα. Μπορείτε πλέον γρήγορα να αναζητήσετε ποστ με το όνομα του\της ηθοποιού ή του\της σκηνοθέτη. Απλά επιλέξτε ένα από τα διαθέσιμα ονόματα που βρίσκονται στις λίστες του sidebar με τίτλο "Βρες το γρήγορα..." Οι ετικέτες κατηγοριοποιούνται αλφαβητικά βάσει του μικρού ονόματος.

Μόλις προσθέσω ετικέτες με τις κατηγορίες των ποστ θα ενημερώσω τις λίστες κατάλληλα με τις νέες προσθήκες.

Τα ξανάλεμε σύντομα….

ΥΓ. δεν μπορείτε να πείτε, σήμερα σας είχα και καινούργια κριτική, και νέα section και αλλαγές στην οργάνωση του blog. Έχε χάρη που ψάχνω δικαιολογία να κάνω διάλειμμα από το διάβασμα...

Σε δυο καρέ πόσες στιγμές...Volver

Εδώ και κάποιο καιρό είχα μερικές ιδέες για να εμπλουτίσω το blog, και επιτέλους αφού τέλειωσα με το γραφικό του κομμάτι μπορώ πλέον να ανανεώσω και το περιεχόμενο. Πρώτη προσθήκη, είναι ένα νέο κομμάτι, κατά το οποίο θα ποστάρω μια μικρή αράδα ατάκες από αγαπημένες μου ταινίες, που για κάποιο λόγο βρήκα ιδιαίτερα σημαντικές, συνοδευόμενες από τα αντίστοιχα καρέ της ταινίας. Ορισμένες φορές αρκεί μια μικρή σκηνή για να μας κάνει να δούμε μια ταινία. Τέτοιες μικρές αγαπημένες μου στιγμές σας παρουσιάζω εδώ.

Αρχή με την αγαπημένη μου ταινία του Pedro σε μια από τις καλύτερες και περιεκτικότερες εναρκτήριες σκηνές…

Raimunda: Αυτός ο αναθεματισμένος αέρας!
Sole: Καθάρισε καλά τα γράμματα.
Paula: Είναι τόσο πολλές χήρες σ' αυτό το χωριό!
Sole: Οι γυναίκες εδώ ζουν περισσότερο από τους άντρες. Εκτός από την δύστυχη τη μαμά.
Raimunda: Η μαμά στάθηκε τυχερή.


Sole: Για το Θεό μην μιλάς έτσι.
Raimunda: Πέθανε στην αγκαλιά του μπαμπά, που αγαπούσε πολύ.
Sole: Πέθανε σε μια πυρκαγιά! Ο χειρότερος τρόπος να πεθάνει κανείς!
Raimunda: Κοιμόντουσαν...δεν το κατάλαβαν.
Sole: Ακόμα κι έτσι… τι είναι αυτά που λες Raimunda?